مهستان؛ امین رشیدی:
«من بامدادم سرانجام
خسته
بی آنکه جز با خویشتن به جنگ برخاسته باشم.»
دوم مرداد، سالگرد درگذشت یکی از پرکارترین و اثرگذارترین چهره‌های ادبیات فارسی در سده چهاردهم خورشیدی‌ست.
احمد شاملو، شاعر، نویسنده، مترجم و پژوهشگر فرهنگ عامه یکی از مشهورترین شاگردان نیما یوشیج بود.
او در ادامه مکتب نیمایی، قالب شعری سپید را ابداع و ترویج کرد.
زندگی حرفه‌ای و اجتماعی وی همچون مقطع جوانی تا میانسالی زندگی شخصی‌اش پرفراز و نشیب بود و حول نام و نظرات و آثارش همیشه تاکنون که بیش از ربع قرن از درگذشت او می‌گذرد بحث و جنجال، فراوان بوده است.
تا آنجا که حتی سنگ قبر وی بارها توسط ناشناسان شناخته‌شده شکسته و برگزاری بی‌دردسر مجلس یادبود برای این عضو سرشناس کانون نویسندگان ایران هم مقدور و میسر نبوده است.
شاملو اما علی‌رغم همه بی‌مهری‌ها و بیماری، ماندن در وطن را برگزید: «راستش بار غربت سنگین‌تر از توان و تحمل من است…چراغم در این خانه می‌سوزد، آبم در این کوزه ایاز می‌خورد و نانم در این سفره است.»
