مهستان؛ در شرایطی که در زمینه تعیین تضمین عینی با سه کشور با مشکل مواجه شده بودیم، با نبود فرصت کافی برای ادامه مذاکرات، تیم مذاکراتی تحت فشار شدیدی قرار گرفته بود تا بن‌بست شکسته شود و مذاکرات سریع‌تر به نتیجه مطلوبی برسد.
اگر به‌جای شش ماه، یک یا دو سال زمان داشتیم، احتمال دستیابی به نتیجه مطلوب زیاد بود. برای نمونه، کسی گمان نمی‌کرد توافقی که در ملاقات با شیراک به‌دست آمد، به‌سادگی و با یک مذاکره، قابل حصول باشد.
در مجموع، اگر تلاش می‌شد تا آمریکایی‌ها برای حل مسئله تمایلی پیدا کنند و یا با سه کشور به توافقی دست می‌یافتیم، شرایطی کاملا متفاوت پیش روی ما قرار می‌گرفت.
بیشتر از این خاطرات بخوانید: آغاز تردید در نتیجه‌بخش بودن مذاکرات کارگروه‌ها
با تصویب جلسه سران مبنی بر اینکه فعالیت دو کارگروه اقتصادی و سیاسی تعطیل شوند و تنها مذاکرات کارگروه هسته‌ای ادامه یابد و از طرف دیگر با به بن‌بست رسیدن مذاکرات کارگروه هسته‌ای، چاره‌ای جز این نبود که مجموعه راه‌حل‌ها و نظرات روی میز قرار گیرد.
برخی کارشناسان معتقد بودند که بهتر است ما در ابتدا برای تضمین عینی پیشنهاد خود را مطرح نکنیم، بلکه صبر کنیم تا آنها پیشنهاد خودشان را مطرح کنند، ولی چون زمان کافی در اختیار نداشتیم، به ناچار تصمیم گرفتیم تا طرحی را برای تضمین عینی تهیه کنیم.
در نهایت طرح جامع «تضمین‌های عینی، تضمین‌های محکم و تعهدات محکم». برای سران نظان ارسال و در تاریخ ۱۳۸۳/۱۲/۲۷ پس از تأیید طرح از طرف آنها، در اختیار تیم مذاکراتی قرار گرفت تا آن را در جلسه راهبری در پاریس به سه کشور اروپایی ارائه دهند.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
