مهستان؛ دخترعمو و همسر ابراهیم گلستان، مادر لیلی و کاوه، همنشین و همدم بسیاری از بزرگان ادب و فرهنگ و هنر ایران از جلال آلاحمد و سیمین دانشور تا سهراب سپهری و بیژن الهی و اخوانثالث و فروغ فرخزاد.
ورای همه اینها مریم فخراعظم تقوی شیرازی، نویسنده، مترجم، سفالگر و شاید از همه مهمتر یکی از نخستین و پرکارترین کنشگران مدنی فعال در حوزه حقوق کودکان بود.
فخری گلستان سالها علاوه بر مدیریت یک پرورشگاه، پیگیر وضعیت کودکان خیابانی و بیسرپرست بود و در تقدیمنامه ترجمهاش بر کتاب «کسی مرا نمیشناسد» برای کودکان پرورشگاهش آرزو میکند که «آنها نیز به تاریکی خو نگیرند. تاریکی را درک کنند و از آن بگریزند.»
فخری گلستان، در شانزدهم تیر سال ۱۳۹۱، نه سال پس از مرگ تراژیک پسرش، کاوه، در عراق، در شب سالگرد تولد او درگذشت.
او زنی بود که علاوه بر فراهم آوردن بستر شهرت و بزرگی برای همسر و دختر و پسرش، خود اسباب بزرگی را در اختیار داشت و تا آخرین دم حیات بزرگوارانه زیست؛ بینیاز از شهرتی که به سبب فعالیتهای گوناگون و متنوع مدنی و فرهنگی در طول عمرش، سزاوار آن بود.
