مهستان؛ امین رشیدی: روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای گریوه ای سست مانده. پیرمردی ضعیف از پس کاروان همی آمد و گفت چه نشینی که نه جای خفتن است. گفتم چون روم که نه پای رفتن است. گفت این نشنیدی که صاحبدلان گفته اند رفتن و نشستن به که دویدن و گسستن.
ای که مشتاق منزلی مشتاب
پند من کار بند و صبر آموز
اسب تازی دو تک رود به شتاب
و اشتر آهسته می رود شب و روز
#شبهای_اردیبهشت_با_سعدی
مهستان؛ بیست و نه آذر سالگرد درگذشت ابوالحسن صبا است. هنری‌مردی که هم در شاگردی کردن نزد بزرگان تاریخ معاصر…
مهستان؛ حدود یک هفته ست که فیلم تهران کنارت پس از دوسال توقیف در سینماها اکران می شود فیلمی که…
مهستان؛ یکی از فضلا تعلیم ملکزاده ای همی داد و ضرب بی محابا زدی و زجر بی قیاس کردی. باری…
مهستان؛ روی سنگ قبر محمدجعفر پوینده نوشته شده: «نویسنده باید بار دو مسوولیت بزرگ را که مایه عظمت کار اوست…
