مهستان؛ در آرژانتین اوضاع متشنج شده بود. نیروی دریایی ارتش آرژانتین در حمله‌ای خونین و ناگهانی به کاخ ریاست جمهوری سعی کرد دولت پرون را سرنگون کند.
هرچند این اقدام ناکام ماند اما موقعیت رژیم را بشدت متزلزل کرد. ارنستو از مکزیک، با نگرانی اخبار کشورش را دنبال می‌کرد.
در همین ایام فضای هاوانا هم به سرعت رو به وخامت می‌گذاشت. کاسترو از زمان آزادی‌اش مشغول تجدید قوای سازمانش بود و در مصاحبه‌هایش با مطبوعات، بدون وقفه باتیستا را متهم می‌کرد و مردود می‌شمرد.
در شب ۱۲ ژوئن، در جلسه‌ای محرمانه در محله هاوانای قدیم، جنبش ۲۶ ژوئیه با هیئت سراسری یازده نفره به سرکردگی کاسترو، رسما تاسیس شد.
خشونت سیاسی از طرف پلیس، دانشجویان و رزمندگان کاسترو، با کینه‌جویی و انتقام دنبال می‌شد. یکی از تبعیدیان که به وطن بازگشته بود به قتل رسید، موجی از بمب‌گذاری‌ها هاوانا را به خاک و خون کشیده بود.
کاسترو دولت را متهم به راه‌اندازی این خشونت‌ها کرد و مسئولان دولتی هم از آن طرف دستور بازداشت رائول کاسترو را به اتهام یکی از بمب‌گذاری‌ها صادر کردند.
فیدل که متوجه شده بود به‌زودی فرصت عمل از او گرفته خواهد شد، به رائول دستور داد به مکزیک بگریزد و راه را برای ورود خود او هم هموار سازد.
بیشتر از این زندگینامه بخوانید: آزادی کاسترو و امکان سفر به کوبا
رائول ابتدا به سفارت مکزیک در هاوانا پناهنده شد و پس از یک هفته به سمت مکزیکوسیتی پرواز کرد و به محض ورود مستقیما به منزل ماریا آنتونیا رفت.
در جمع کسانی که در انتظار دیدار او بودند، ارنستو چه‌گوارا دیده می‌شد. به روایت همه، آن دو فورا با یکدیگر جور شدند.
آنها تمایلات مشترک ایدئولوژیک داشتند، رائول مارکسیست بود و پنج سال از فیدل کوچک‌تر بود. رائول، پیش از این وصف ارنستو را از نیکو لوپس که در هاوانا به او و فیدل پیوسته بود، شنیده بود.
اندکی پس از ورود رائول، ارنستو او را برای صرف شام به آپارتمان ایلدا و لوسیلا دعوت کرد. ایلدا در خاطراتش می‌نویسد که رائول از همان لحظه اول از دید ارنستو خوش‌آیند جلوه کرده بود.
رائول درباره ایمانی که به برادرش فیدل داشت سخن می‌گفت و عقیده شخصی‌اش را که بازتابی از عقاید ارنستو بود ابراز می‌کرد، اینکه در کوبا و کشورهای دیگر منطقه قدرت را نه از طریق انتخابات بلکه با جنگ می‌توان به‌دست گرفت.
ایلدا اضافه می‌کند: او قول داد به محض اینکه فیدل به مکزیک آمد، یک شب او را به منزل ما بیاورد. از آن پس، او حداقل هفته‌ای یک‌بار به منزل ما می‌آمد، اما ارنستو چه‌گوارا او را تقریبا هر روز می‌دید.
برگرفته از کتاب چه‌گوارا زندگی انقلابی
