مهستان؛ ضیا نبوی، زندانی سیاسی سابق که خود به دلیل فعالیت‌های مدنی حدود یک دهه از عمرش را در زندان‌های جمهوری اسلامی سپری کرده است، در یادداشتی به عملکرد برخی چهره‌های سیاسی اپوزیسیون انتقاد کرد. او در این متن، با نکوهش کسانی که به جای همدردی با قربانیان جنگ، از آن حمایت کرده یا در برابر فجایع انسانی ناشی از آن سکوت کرده‌اند، نسبت به خوش‌بینی افکار عمومی به این طیف از «آدمیزاد سیاسی» هشدار می‌دهد.
متن ضیا نبوی به شرح زیر است:
باور نکردنی است! آن سیاسیونی که تا دیروز در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی از جنگ دفاع می‌کردند (قطعاً حساب مردم مستأصل و به‌جان آمده جداست) و از سقوط قریب‌الوقوع حکومت می‌گفتند، حالا بعد از قرارداد
صلح اولیه هم خود را پیروز می‌دانند! ملانصرالدین‌وار گرد محل فرود آمدن تیر را خط کشیده‌اند و می‌گویند هدف همین‌جا بوده است! اینکه همین تضعیف حکومت، حذف سران نظام، به چالش کشیدن اقتدار منطقه‌ای‌شان دستاورد است.
اینکه چطور در گذر زمان روایتشان عوض شد و آن تقاضا و التماسشان از اسرائیل و آمریکا برای مداخله نظامی، به ادعای جنگ تقصیر ج.ا است، بدل شد، چیزی که درین بین ترسناک است این که وقت اعلام پیروزی هم مردم در محاسباتشان هیچ‌اند!
این چند هزار کشته جنگ، این‌همه دیوار و سقف ویران و بی‌خانمان برآمده از آن، این‌همه زیرساخت آسیب‌دیده و این‌همه بیکاری و تعدیل و تورم برآمده از جنگ، این‌همه کودک تکه‌تکه شده در میناب و آن تعداد ترکش‌آجین شده در لامرد هیچ‌یک به چشمشان نمی‌آید و ذره‌ای حس شکست به آن‌ها نمی‌دهد!
راستش درین سال‌ها فراوان پیش آمده بود که افراد به خاطر سکوت یا عدم‌موضع‌گیری صریح و دقیق در فجایع عمومی داوری شوند و برچسب بی‌اعتباری بخورند اما هرگز پیش نیامده بود که فاجعه‌ای درین وسعت و فراگیری رخ دهد و سیاسیون و مدعیان تغییر سکوت که نکنند هیچ، پشت آن بایستند و از رخ دادن‌اش ابراز خوشحالی کنند.
اینکه یک طرف مردمی زیر ترس و وحشت بمباران روز را شب کنند و به زنده بودنشان تا صبح فردا هم اطمینان نداشته باشند و عده‌ای به اسم اپوزیسیون در رسانه‌ها نگران و هشداردهنده که مبادا این بمباران و ماشین کشتار لحظه‌ای متوقف شود!
نمی‌خواهم بگویم این حد از بی‌شرمی و بی‌اخلاقی غافلگیرم می‌کند یا برایم غیرقابل درک است. راستش من مدتهاست در طی سروکار داشتن با این‌گونه آدمیزاد سیاسی (و کمی هم کلنجار رفتن با سویه‌های تاریک خودم) پذیرفته‌ام که انسان می‌تواند عملاً همین‌قدر نامسئول و بی‌پروا نسبت به دیگران باشد اما چیزی که نگرانم می‌کند و باعث می‌شود که از آن بنویسم آن نگاه خوشبینانه‌ای است که گاهی در افراد نسبت به این دست سیاسیون می‌بینم. اینکه به جای تأسف خوردن و دلسوز بودن برای این بیچاره‌گان، جدی‌شان می‌گیرند و به آن‌ها امید می‌بندند.»
منبع: استوری اینستاگرامی نویسنده
