مهستان؛ بیست و نه آذر سالگرد درگذشت ابوالحسن صبا است. هنری‌مردی که هم در شاگردی کردن نزد بزرگان تاریخ معاصر موسیقی ایران، فرصتی را از دست نداد و هم در تربیت بزرگترین نوازندگان و آهنگسازان بزرگ بعد از خودش تاکنون بی‌نظیر است.
صبا را می‌توان از جامعترین هنرمندان قرن چهاردهم خورشیدی و شاید تاریخ هنر ایران دانست.
تسلط بر نوازندگی سه‌تار و ویولن و سنتور و تنبک و کمانچه و نی و تار، شاگردی مستقیم نزد میرزاعبدالله فراهانی، آقاحسینقلی، درویش‌خان، علینقلی وزیری، علی‌اکبر شاهی، حسین اسماعیل‌زاده، حسین هنگ‌آفرین و حبیب سماعی، تربیت شاگردانی چون علی تجویدی، مهدی خالدی، حسین دهلوی، فرامرز پایور، پرویز یاحقی، همایون خرم، ثبت و جمع‌آوری و ضبط ردیف موسیقی دستگاهی و محلی ایران و فعالیت مستمر در ارکسترهای رادیو در قالب نوازنده و آهنگساز و رهبر گروه از صبا چهره‌ای بی‌تکرار می‌سازد.
اینها همه علاوه بر آشنایی وی با دیگر شاخه‌های هنری همچون نقاشی و ساخت ساز است.
موسیقی ایرانی همانقدر که مرهون صباست جای خالی امثال وی در عصر حاضر را به خوبی حس میکند.
یادش گرامی.
