الهیات تحریم در دولت ترامپ؛ وقتی تجارت با ایران بی‌ایمانی به خداست

مهستان؛ دولت ترامپ در چند روز گذشته کارزار اقتصادی به ظاهر گسترده‌ای با سخنگویی بسنت وزیر خزانه‌داری این کشور علیه تهران به راه انداخته است. تحریم‌های به گفته این مقامات بی‌سابقه و خردکننده‌ای که تاکنون بر هیچ کشوری تحمیل نشده است. تا بدین‌جا اتفاق جدیدی برای تهران نیفتاده است اما آنجا می‌توانست و می‌تواند خطرآفرین باشد که از تحریم‌های ثانویه نیز گفته شد و خطاب به کشورهایی که با ایران همکاری اقتصادی داشته باشند اعلام شد که آن‌ها نیز در صورت تخطی از تحریم‌های آمریکا اقتصادشان در معرض نابودی قرار می‌گیرد. اسکات بسنت چنین تهدیدی را در لفاظی‌ای فلسفی- الهیاتی و با ذکر نقل قولی مشهور به شرط پاسکال مطرح کرده‌است. بسنت به نقل از پاسکال، فیلسوف و متاله فرانسوی، گفته است که عدم قطعیت‌ها و تردیدها، انسان ها و ملت‌ها را از قضاوت الهی معاف نمی‌کند.
آنچه بسنت به آن متوسل شده‌است برای آن که تهدیدات دولتش را جدی نشان دهد فارغ از آنکه آمریکا را بجای خداوند نشانده‌است، بخوبی نشان می‌دهد که دست‌کم دولتمردان فعلی آمریکا به همان اندازه که می‌توان برخی  جریانات در جمهوری اسلامی را آخرالزمانی توصیف کرد، چه نگاه الهیاتی و آخرالزمانی برای خود قائل هستند.
برای آنکه ادعای بالا مورد ارزیابی واقع شود خوب است که بدانیم شرط پاسکال دقیقا چه بوده است و چه چیزی از آن مراد کرده است؟ پاسکال عبارت مشهور خود را خطاب به کسانی مطرح می کند که درباره وجود خدا مردد بودند و چون بر این باور بود که نمی توان با عقل به چنین سوالی پاسخ داد، می‌گوید که ناگزیر می بایست در این باره تصمیم بگیریم چرا که در این بازی وارد شده ایم: «بله؛ اما باید شرط ببندی؛ این اختیاری نیست، تو در این بازی وارد شده ای.» مقصود پاسکال چیست که باید شرط ببندیم؟
پاسکال می‌گوید ما الزاما این شرط را با خود خواهیم بست که خدایی وجود دارد یا نه؟ در این شرط دوگانه اگر شرط را بر این بگذاریم که خدا وجود دارد و زندگی بر اساس ایمان به خدا را برگزینیم، چناچه خدا وجود داشته‌باشد نتیجه آن رستگاری ابدی است و بواسطه این‌ باور نهایتا خود را از چند لذت دنیوی و موقت محروم کرده‌ایم.
در حالت دوم شرط؛ اگر بدون ایمان به خدا زندگی کنیم ولی در نهایت خدا وجود داشته باشد دچار زیان و عذاب ابدی می‌شویم در برابر پرداختن به چند لذت و سود موقتی و محدود که در نبود خدا مجاز می‌‌شود.
طبیعی است چناچه هم خدا نباشد تنها همان لذات محدود و موقت را از دست داده‌ایم و زیان بزرگ و عظیمی بر ما نائل نمی‌شود.
پس ظاهرا بشکل منطقی بهتر است که با ایمان به خدا زندگی کنیم.
بسنت نیز گفته است تجارت با ایران همان بی ایمانی به خداست (یا آمریکاست) و ممکن است بصورت محدود و موقت سودی نصیب دولتها و شرکای تجاری‌اش بکند اما عذاب ابدی (اقتصاد ویران شده) انتظار آن ها را می‌کشد.
شاید استفاده از هیچ عبارت دیگری نمی‌توانست این چنین انگاره های الهیاتی دولتمردان آمریکا را فاش کند. انگاره هایی با این سمت‌وسو که آمریکا منجی بشریت است و هرکس در برابر آن‌ها بایستد باید تاوانی ویران‌کننده پس بدهد چرا که هرکس سیطره آمریکا را نپذیرد حتما در سمت‌و‌سوی شیطان است و مستوجب ویرانی و عذاب ابدی. اسکات بسنت به نقل از پاسکال می گوید که رستگاری یک انتخاب است و اکنون این رستگاری با اراده آمریکا به ساحل رسیده‌است و این انتخاب کشورهاست که در سمت وسوی رستگاری یعنی آمریکا بایستند یا در سمت و سوی مقابل رستگاری که طبیعتا چیزی جز اهریمنی بودن نخواهد بود.
شاید بد نباشد که توجه کنیم، این گفتار الهیاتی در سیاست در نهایت ممکن است به توجیه هر چیزی منجر شود، توجیه کشتار و جنگ و ویرانی، توجیه گرسنگی و محاصره ملت‌ها و این گفتار الهیاتی می‌تواند بر شالوده‌هایی مسیحی سوار شود یا اسلامی و یا یهودی؛ آنچه ثابت است پایمال کردن حیات بی‌شمار انسان‌های بی‌گناهی است که در هیئت اهریمنان به نمایش در آمده‌اند.