رایزنی‌های فشرده در روز پرترافیک تهران؛ دروازه جنگ یا آستانه آتش‌بس

مهستان؛ فردای روز دی اقتصادی ترامپ روزی سرشار از تحرکات دیپلماتیک از آب درآمد. در حالی که دیروز وزارت خزانه‌داری و شخص اسکات بسنت در بیانیه‌های شبه فلسفی و پرطمطراق از آغاز حصر اقتصادی ایران گفته بودند، امروز تهران میزبان دو میانجی مهم دیپلماتیک بود.
عاصم منیر که دیروز به تهران رسیده مذاکرات فشرده‌ای با رضایی، قالیباف و پزشکیان داشت.
در این رایزنی‌ها بود که ایران این بار به صراحت و از زبان محسن رضایی تاکید کرد که هدفش بازگرداندن آمریکا به تفاهم اسلام‌آباد است. این تاکید از جانب رضایی اهمیت بسیاری داشت چرا که تندروها در تهران تبلیغات فراوانی برای جانشینی رضایی کرده بودند. اما دبیر شورای عالی امنیت ملی با اعلام این موضع حداقل فعلا دست اصولگرایان تندرو را در  پوست گردو گذاشته است.
برخی خبرها حکایت از آن دارند که عاصم منیر تاکید کرده که ایران و آمریکا هر دو در مورد نقض تفاهم‌نامه اسلام‌آباد مسئولند و به تهران پیشنهاد داده است در قبال آتش‌بس در تمام جبهه‌ها، بار دیگر شکسته شدن محاصره دریایی و تعلیق تحریم‌ها را بگیرد.
نقطه حساس چنین خواسته‌ای جبهه یمن است. جبهه‌‌ای که بعد از تفاهم اسلام‌آباد گشوده شد و طبعا در آن تفاهم آتش‌بس در همه جبهه‌ها تصریح نشده است. حوثی ها هم هدف خود را از عملیات در دریای سرخ رفع محاصره هوایی و دریایی یمن اعلام کرده و معلوم نیست تا چه اندازه تابع تصمیمات تهران باشد.رابطه تهران و انصار الله با رابطه تهران و حزب‌الله متفاوت است و میزان حرف شنوی حوثی ها بسیار کمتر از حزب‌الله.
عصرگاه اما سورپرایز اصلی از راه رسید و بدر بوسعیدی وزیر خارجه عمان در سفری ناگهانی به تهران آمد. بوسعیدی احتمالا معتمدترین دیپلمات برای ایران در منطقه است و رسیدن به توافقی با عمان در تنگه هرمز، کلید هر تحول مثبتی در جنگ فعلی.
بیانیه صادر شده بعد از دیدار بوسعیدی و عراقچی هم بر متمرکز بودن مذاکرات بر تنگه هرمز تاکید کرده است.
چرا تهران امروز کانون تحرکات دیپلماتیک بود؟ در حالی که عملیات اقتصادی ترامپ برای رسیدن به نتیجه احتمالی نیازمند زمان است.
پاسخ را باید در واکنش احتمالی ایران به بالا گرفتن فشار اقتصادی جستجو کرد. ایران می‌داند که ترامپ فعلا خواهان یک دور جدید جنگ نیست. نه به لحاظ نظامی و نه از نظر سیاسی فعلا برای ترامپ وقت جنگ نیست.
در عین حال ایران در مقابل فشار اقتصادی بسیار آسیب‌پذیر است و احتمالا یک دور جدید جنگ را بر فرسایش ترجیح می‌دهد.
برنده این دور جدید درگیری هر کدام از دو طرف باشند، کشورهای منطقه بازنده خواهند بود.
از این رو این تحرکات دیپلماتیک نشانه اوج گرفتن احتمال جنگ جدید هم هست. تحرکاتی که درست در نقطه اوج جدیدی از بحران، بالا گرفته است.
این که این تحرکات به نتیجه‌ای برسد، روشن نیست، این ترافیک دیپلماتیک می‌تواند دروازه جنگ باشد یا آستانه صلح…