مهستان؛ فعلا تمام شد. پرونده جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به نقطه پایان رسید و انعقاد تفاهمی بین ایران و آمریکا اعلام شد.
فارغ از تحولات پیچیده در آخرین ساعات، اکنون میتوان لحظهای بر صحنه اتفاقات درنگ کرد.
پیروزی در جنگ را رسیدن به اهداف استراتژیک در زمان و با هزینه معین تعریف میکنند.
از این منظر تکلیف آمریکا و اسرائیل روشن است: آنها به هیچ کدام از اهداف راهبردی خود دست نیافتند و بازنده جنگ هستند.
ایران در جنگ به اهداف راهبردی خود یعنی حفظ تمامیت ارضی و حتی اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز و ندادن امتیاز هستهای با جنگ دست یافت. موشکهای ایران دیگر موضوع ادعا نیستند و حتی متحدان منطقهای ایران هم نه تنها از بین نرفتند که در تفاهم صلح جایگاه یافتند.
ایران درخشان جنگید. اما پیروزی راهبردی زمانی به دست آمد که ایران با صلح اجازه نداد که هزینههایش بیش از حد بالا برود.
تداوم محاصره و وضعیت نه جنگ نه صلح میتوانست هزینهها را چنان بالا ببرد که پیروزی به شکست بدل شود.
صلح به موقع مانع شد. صلح پیروزی تاکتیکی جنگ را به پیروزی راهبردی بدل کرد.
این جنگ فعلا تمام شده و راه دشوار هنوز در پیش است. هم ۶۰ روز مذاکره دشوار در پیش است و هم مواجهه با خسارتهای اقتصادی جنگ و تبعات اجتماعی بزرگ آن.
ایران در روزهای سخت آینده بیش از هر زمان به راهبرد صلح نیاز دارد؛ صلحی که از سیاست خارجی فراتر برود و جامعه ایران را در بر بگیرد. جامعهای که چند پاره و خسته است و اکنون پیروزی در جنگ و احیای غرور ملیاش میتواند و باید مقدمه مصالحه در داخل باشد.
اسرائیل دوباره باز خواهد گشت و شاید آمریکا هم؛ مهمترین سلاح برای ناکار کردن شروران بینالمللی مصالحه و تعامل در داخل با مردم، با همه مردم، است.
