مهستان؛ فضای سیاسی ایران این روزها سرد و خالی به نظر می‌رسد. جنگ، سیاست را به مرخصی فرستاده است. مسئولان کشور کم‌پیدا و کم حرفند. آن‌ها هم که در دسترس هستند، عموما رسمی و محافظه‌کار سخن می‌گویند مبادا که فضای رسانه‌ای مشوش شود و پیامی خطا به طرف آمریکایی مخابره شود. در این فضای سرد مناظره‌های اصولگرایان تندرو با اصولگرایان میانه‌رو و نواصولگرایان از معدود رخدادهای سیاسی مهم به شمار می‌رود. مناظره‌های تندی که با همه خشونت‌های کلامی و هیاهوهای تند حداقلی از امکان‌های سیاست ورزی را مهیا می‌کنند یا دست کم امکان حدس زدن برخی از معادلات جدید بلوک قدرت را مهیا می‌کنند.
مناظره امیرحسین ثابتی با محمد مهدی شهریاری نماینده عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس یکی از مناظره‌ها بود. ثابتی مهم‌ترین سخنگوی این روزهای اصولگرایان تندرو و شهریاری استاندار آذربایجان غربی در دولت حسن روحانی است که سابقه دیپلماتیک را نیز در کارنامه دارد و از چهره‌های اصولگراین میانه‌رو به شمار می‌رود. کار این مناظره در نهایت به سخنان عجیبی کشید که ثابتی آن را «بحث ناموسی» توصیف کرد.
مناظره دیگر بین حسین الله کرم چهره شناخته شده تجمعات خیابانی اصولگرایان رادیکال در ۳ دهه گذشته و سعید آجورلو از چهره‌های سیاسی نواصولگرایان و نزدیک به قالیباف برگزار شد. این مناظره هم به مشاجره کشیده شد. نقطه بحرانی مناظره آن جا بود که الله کرم با لحنی تند گفت که (آن‌ها؟) اجازه نمی‌دهند که در هر زمانی اورانیوم‌های غنی شده ایران، رقیق شوند. آجورلو با خشم پرسید که او از طرف چه کسی سخن می‌گوید و مگر نمانیده مردم است. الله کرم می‌گوید از طرف حزبش سخن می‌گوید و آجورلو با لحنی عصبی پاسخ می دهد که پس به اندازه حزبش سخن بگوید.
این اولین بار نیست که کار اصولگرایان رادیکال با مخالفان به خشونت کلامی و گاه واقعی می‌رسد. تنها اینان می‌توانند به سر رئیس وقت قوه مقننه (علی لاریجانی) مهر پرتاب کنند و این بار هم یک رئیس دیگر قوه مقننه یعنی محمد باقر قالیباف را با زبان تند بنوازند. تازه این دو تن از جمله خودی‌ترین‌ها سران قوا بوده‌اند و تکلیف دیگران لابد مشخص است.
ایده اصلی اصولگرایان رادیکال در سیاست خارجی «جنگ مدام» است. آن چنان که هیچ جنگی نباید به مذاکره ختم شود و هر مذاکره‌ای که در آن توافقی حاصل شود یا نشود، مصداق پشت پا زدن به ایدئولوژی تلقی می‌شود. جنگ باید ادامه یابد، تنگه هرمز باید بسته بماند، اورانیوم‌ها غنی شده باشند، مذاکره صورت نگیرد و … . این «جنگ مدام» نه تنها ایده اصلی اصولگرایان رادیکال در سیاست خارجی است که آن‌ها را در سیاست داخلی هم تقویت می‌کند. شرایط و فضای جنگی فرصتی فراهم می‌کند که «جنگ مدام» در سیاست خارجی به سیاست داخلی هم امتداد یابد و دست آن‌ها برای رویارویی با دیگر گروه‌ها و جناح‌های سیاسی، هر که و هر چه باشد، تقویت شود. «جنگ مدام» نه فقط ایده محوری این جریان که شرط بقا و بالندگی بیشتر آن‌ها هم هست. سوغات جنگ برای فضای سیاسی ایران علاوه بر خاموشی و فراموشی دیگران، بازتر شدن دست و دهان رادیکال‌هاست. در خاموشی ناگزیر دیگران است که دبیرکل یک حزب می‌تواند بگوید «اجازه نمی‌دهیم!»
