مهستان؛ در فروردین ۱۳۸۴ که طرح چهار مرحله‌ای مطرح شد، در میان مسئولین و صاحب‌نظران سیاسی سوالاتی مطرح بود. از جمله اینکه آیا واقعا طرح چهارمرحله‌ای مشکل پرونده هسته‌ای را حل می‌کند؟
آیا این طرح عملی است و اروپا می‌تواند امریکا را راضی کند یا در برابر آن کشور بایستد؟
آیا جو داخلی برای پیشبرد این طرح حمایت لازم را خواهد کرد؟
در آن ایام فضای کشور هم انتخاباتی بود و نامزدهای انتخابات گاهی حتی مشروعیت مذاکرات را زیر سوال می‌بردند.
شعارهای انتخاباتی از خطرناک بودن غنی‌سازی تا خروج از NPT را شامل می‌شد. آیا سران نظام موافق ورود رقابت‌های انتخاباتی در این حوزه بودند؟
بیشتر از این خاطرات بخوانید: طرح چهارمرحله‌ای و آغاز روند جدید
به جای پاسخ به این سوالات ترجیح می‌دهم به این نکته اکتفا کنم که طرح چهارمرحله‌ای، به تصویب بالاترین مقامات کشور رسیده بود و اگر عملیاتی می‌شد، تمامی مسائل حل و فصل می‌شد؛ با وجود این، برای دستیابی به توافق دو طرف نسبت به این طرح، حداقل ۶ ماه تا یک‌سال مذاکره نیاز بود.
یک نظر در کشور این بود که مذاکرات بی‌نتیجه است و ما با اروپا در زمینه غنی‌سازی به توافق نمی‌رسیم. آنها موضوع مذاکرات را به‌عنوان ابزاری برای طولانی کردن تعلیق از سوی اروپا تفسیر می‌کردند.
یک نظر هم این بود که بهتر است مذاکره با اروپا حداقل برای چند ماه دیگر ادامه یابد تا شاید به راه‌حل مرضی‌الطرفین برسیم.
مسئله انتخابات هم مشکل‌ساز شده بود. عده‌ای علیه مذاکرات، جاروجنجال تبلیغاتی و حتی هوچی‌گری را شروع کردند، زیرا گمان می‌کردند من هم جزو نامزدهای ریاست‌جمهوری هستم.
برخی نامزدها و یا ستادهای آنها برای رای آوردن، هر دروغ و تهمتی را مشروع می‌دانستند. اما در حوزه عمل، طرح الزام دولت به غنی‌سازی در مجلس مطرح بود که ما هم از آن حمایت می‌کردیم.
هدف این بود با این مصوبه اروپایی‌ها بفهمند کشور نسبت به غنی‌سازی عقب‌نشینی نخواهد کرد.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
