مهستان؛ از نظر جو داخلی پس از توافق پاریس وارد روند جدیدی شدیم که گویی رقابت‌های داخلی بر مسائل ملی رجحان یافته بود.
در اثر شیطنت برخی سایت‌ها، روزنامه‌ها و گروه‌های سیاسی تا حدی افکار عمومی داخلی تحت تاثیر قرار گرفته بود و لذا در راستای آگاه کردن مسئولین و مردم علاوه بر مصاحبه‌های مطبوعاتی، سخنرانی‌های متعددی در محافل مختلف، از دانشگاه‌ها گرفته تا جلسه فرماندهان سپاه، نیروی زمینی ارتش، جامعه وعاظ، اجتماعات بزرگ مردمی در شهرستان‌های مختلف، شورایعالی انقلاب فرهنگی، مجلس شورای اسلامی و… داشتم. در جلسات کمیته عالی هسته‌ای و جلسات کارشناسی نیز بحث عمدتا در مورد فعالیت کارگروه‌های سه‌گانه بود.
اگرچه اصرار بر این بود که در فوریه، دومین جلسه کمیته راهبری با اروپایی‌ها تشکیل شود، ولی این جلسه عملا در ماه مارس تشکیل شد. پس از نخستیت دور مذاکرات کارگروه‌ها در ژانویه، پیشنهادهایی به صورت متن‌هایی مختلف برای دستیابی به توافق تهیه شد.
در گروه سیاسی و گروه اقتصادی متن هایی مورد بحث قرار گرفت که بتواند پیش نویس توافقات با سه کشور در این حوزه‌ها باشد اما در کارگروه هسته‌ای موفقیتی به چشم نمی‌خورد.
من به مسئول مذاکرات کارگروه هسته‌ای گفتن نمی‌توانیم بیش از این، منتظر پیشنهاد آنها بمانیم و باید نظر خودمان را زودتر اعلام کنیم، اما او می‌گفت اگر ما ابتدا طرح خود را ارائه دهیم، آنها در پاسخ خواهند گفت که این موارد کافی نیست؛ پس بهتر است ابتدا آنها پیشنهاد خود را در جلسه مطرح کنند.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: مذاکرات خصوصی
از طرق مختلف برای اروپایی‌ها پیغام فرستادم که عدم ارائه پیشنهاد از سوی آنها می‌تواند مذاکرات را به بن‌بست بکشاند.
در حوزه اقتصادی هم کار به دلیل پیش نمی‌رفت که ما می‌گفتیم باید تحریم‌ها برداشته شود، اما آنها می‌گفتند این کار مراحلی دارد و در کوتاه مدت نمی‌شود.
در ضمن اروپایی‌ها می‌گفتند بر فرض که این تحریم‌ها را برداریم، تا شما مشکلاتتان با امریکا را حل نکنید و تحریم‌های امریکا برداشته نشود، شرکت‌های ما با شما کار نمی‌کنند. پیشنهادهای اقتصادی آنها در حد دادن وام و خرید گاز از ایران، یا ادامه مذاکرات در خصوص موافقتنامه تجارت و همکاری (TVA) بود.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
