مهستان؛ توافق پاریس دارای سه بخش اصلی است: تعهدات طرف ایرانی؛ تعهدات طرف اروپایی؛ و تعهدات مشترک.
در متن سه عبارت: تضمین‌هتی عینی، تضمین‌های محکم و تعهدات محکم مشهود است.
تفاوت در این است که وقتی آن از ما می‌خواهند در مورد برنامه هسته‌ای تضمین‌های عینی بدهیم، بدین معنا است که باید عنصر عینی و ملموسی وجود داشته باشد.
در بحث هسته‌ای آنها می‌گفتند ایران باید تضمین‌های عینی بدهد، اما در بقیه مباحث، تضمین‌های محکم و در بحث امنیتی هم تعهدات محکم مورد نظر بود و به هرنحو روشن است که به لحاظ رده‌بندی، تعهد پس از تضمین قرار می‌گیرد.
ما پیش از توافق پاریس، با آژانس مذاکره بودیم و از آنها پرسیده بودیم که اگر بحث‌های ما با اروپا به تفاهمی منجر نشود، آیا شما می‌توانید تضمین عینی را تهیه و اعلام کنید؟
بیشتر از این خاطرات بخوانید: مذاکرات نفس‌گیر و مفصل برای توافق پاریس
آنها پس از مجموعه جلساتی در آژانس، چارچوبی را به عنوان تضمین عینی تدوین کردند.
پس از انکه آژانس به ما اعلام کرد می‌تواند طرحی در این زمینه ارائه دهد، نسبت به نتیجه بحث مطمئن شدیم.
چون مسئله این بود که اگر روزگاری با آژانس دچار اختلاف شدیم، در نهایت باید این موضوع را به آژانس واگذار کنیم و لذا ابتدا در پی همین مسئله بودیم.
البته شاید اروپایی‌ها از طرح کلمه تضمین عینی دنبال هدف دیگری بودند.
احتمالا نظر آنها این بود که ایران هر فرمولی را برای تضمین مطرح کند، آن را به عنوان تضمین عینی نپذیرند و به این ترتیب بتوانند این بحث را برای مدتی طولانی ادامه دهند.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
