مهستان؛ در تاریخ ۱۳۸۳/۸/۱۲ سه کشور اروپایی توسط سفرای خود در،تهران، پیش‌نویس توافق را به دبیرخانه شورایعالی امنیت ارائه دادند.
فردای آن روز هم متقابلا وزارا امورخارجه ما طرح ایران را به سفرای سه کشور تحویل داد. اما در نهایت پیش‌نویس سومی مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.
مثلا اروپایی‌ها در بند تعلیق، تمام ابعاد تعلیق را ذکر کرده بودند، از جمله: تولید و واردات سانتریفیوژها و اجزای تشکیل دهنده آنها، مونتاژ، نصب، آزمایش و فعالیت سانتریفیوژها و هرگونه بازفراوری، اما در پیش‌نویس توافق ما یک جمله کلی در مورد تعلیق و بدون ذکر جزئیات آمده بود، به نظر ما آن عبارت کلی کفایت می‌کرد.
ما می‌خواستیم برخی از فعالیت‌های در حال انجام را ادامه دهیم، مثلا می‌خواستیم پروژه زیرزمین نطنز یا UCF اصفهان را تکمیل کنیم.
بیشتر از یان حاطرات بخوانید: مذاکرات مقدماتی برای توافق پاریس
لذا با ورود به جزییات شاید با مشکلاتی مواجه می‌شدیم. نکته دیگر بحث تضمین‌های امنیتی بود که در متن آنها به آن اشاره شده بود، ولی در متن ما ذکر نشده بود که در نهایت در مذاکرات دوجانبه حذف شد.
موضوع دیگر بحث عراق بود، که آنها در بند آخر متن پیشنهادی خود نوشته بودند حمایت از فرایند سیاسی در عراق برای ایجاد یک دولت انتخابی.
در متنی که ایران ارائه کرده بود، به موضوع عراق اشاره‌ای نشده بود. به نظر ما موضوع عراق، ارتباط چندانی با مباحث مطرح شده در توافق نداشت.
عراقی‌ها هم نسبت به مذاکرات ما با اروپایی‌ها حساس بودند که وجه‌المصالحه قرار نگیرند. از سوی دیگر گروه‌های سنی عراق و کشورهای عرب منطقه چنین تبلیغ می‌کردند که ایران در امور عراق مداخله می‌کند. لذا به‌نظر می‌رسید اشاره به مسئله عراق بهانه‌ای به دست دیگران بدهد. اما در نهایت با اصرار اروپایی‌ها موضوع عراق در توافق پاریس گنجانده شد.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
