مهستان؛ خبرهای مختلف از ارایه یک ابتکار عمل مذاکراتی از سوی ایران به میانجیگران برای مدیریت رویارویی میان ایران و آمریکا حکایت دارند.
بر مبنای این خبرها ایران پیشنهاد داده است که به جای حل یک باره همه مسائل، نخست مسئله جنگ و محاصره و بسته شدن تنگه هرمز مورد توافق قرار گیرد و سپس مذاکره در مورد موضوع هسته‌ای ایران آغاز شود.
طبعا جزئیات این طرح برای ما روشن نیست. اما از مصاحبه اخیر مارکو روبیو وزیر امور خارجه آمریکا می‌توان دریافت، که ایران پیشنهاد داده است که نخست در ازای رفع محاصره دریایی، ایران تنگه هرمز را تحت پروتکل‌های خود بازگشایی کند.
در این مصاحبه روبیو به شدت با درآمدزایی ایران از هرمز مخالفت کرده و می‌توان حدس زد که این طرح شامل نوعی عوارض‌‍گیری و درآمدزایی از تنگه برای ایران است.
در حالی که ایران پیش از این بر این نکته تاکید داشت که حتی آتش‌بس را قبول نمی‌کند و تنها مذاکره در مورد پایان جنگ را می‌پذیرد حالا با یک چرخش راهبردی خبر از ارایه چنین طرحی می‌رسد.
مصاحبه مارکو روبیو نشان از آن دارد که آمریکا به احتمال بسیار زیاد با این طرح مخالفت خواهد کرد. این طرح اگرچه موقتا التهاب اقتصاد جهانی را کاهش و اجازه بازگشت نفت خلیج فارس به چرخه را می‌دهد اما عملا یک اهرم بسیار استراتژیک را برای ایران تثبیت خواهد کرد.
به عبارت دیگر برگ بستن تنگه هرمز به عنوان یک اهرم راهبردی در مقابل هر نوع تهدید نظامی پشتوانه اجرایی و عملی هم خواهد یافت.
به این ترتیب ایران در مذاکرات هسته‌ای هم با دستی بالاتر از قبل در مقابل آمریکا خواهد نشست. قبول چنین طرحی عملا یک شکست برای ترامپی است که قصد ندارد بدون یک برد «قابل فروش» به فضای داخلی آمریکا این منازعه خونین را ترک کند.
ترامپ احتمالا با ادامه محاصره دریایی به فرسایش بیشتر اقتصاد ایران و فشار بر چین با بالا بردن قیمت نفت ادامه می‌دهد تا از دل این فرسایش اقتصادی و اجتماعی روزنه‌ای برای خروج از ورطه خودساخته بیابد.
