مهستان؛ شرایط منطقه در پیچیدگی‌های فوق‌العاده‌ای بسر می‌برد.
اگر چه جنگ‌های اسرائیل با فلسطین و لبنان بعد از ۷ اکتبر ظاهرا در مرحله آتش‌بس قرار گرفته اما روزی نیست که خبر از بمباران مناطقی از آن‌ها و بویژه لبنان منتشر نشود.
از سوی دیگر سقوط بشار اسد سوریه را در منجلابی از درگیری‌های نظامی و جنگ‌های داخلی فرو برده و احمدالشرع نیز بنظر توانایی کنترل اوضاع را ندارد.
اسرائیل بی‌پروا در عمق سوریه می‌تازد و با حمایت از دروزی‌ها و کُردها زمینه‌های تجزیه این کشور را فراهم می‌آورد.
در ابتدای سقوط بشار، دولت ترکیه سرمست از این پیروزی بود و خود را فاتح شامات می‌پنداشت اما زمان زیادی لازم نبود تا اردوغان و دولتش بفهمند که خالی کردن سوریه از ایران، زمین بازی را به اسرائیل و آمریکا می‌دهد تا اینکه آن‌ها بازی‌گردان آنجا شوند.
اسرائیل بخوبی می‌داند که دولت ترکیه واجد اشتراکات فراوانی با گروههای حماس است و هرگونه نزدیکی ترکیه به سرزمین‌های فلسطینی می‌تواند دردسر تازه‌ای برای آن‌ها بیافریند.
بنابراین اسرائیل تا جایی که می‌تواند اجازه نخواهد داد سوریه به پایگاهی برای دولت اخوانی ترکیه تبدیل شود.
کما اینکه تابحال هم مانع از آن شده که نیروهای ترکیه بخشی از نیروی بین‌المللی جهت اداره غزه باشند.
وضعیت در سوریه و لبنان غامض شده است و اسرائیل در لبنان با حزب‌الله به نمایندگی از محور مقاومت و در سوریه با محور اخوانی در ستیز است.
آیا اختلافات این دو محور اسلامگرا در تقابل با دشمنی زهردار به سود منافع و اشتراکاتشان کنار می‌رود؟ آیا سفر چندی پیش هاکان فیدان به تهران جهت مشارکت با ایران برای عبور از وضع فعلی بوده است؟
تهدید اصلی دولت ترکیه در این آشوب منطقه‌ای بیش از هر چیز دیگر، به خودمختاری و استقلال گروههای کُردی برمی‌گردد.
بویژه که در سوریه گروه YPJ که شاخه نظامی PYD (حزب اتحاد دموکراتیک) محسوب می‌شود در تحولات سالهای اخیر سوریه موثر بوده و امروز دست‌کم از سوی سیاستمداران اسرائیلی مورد حمایت‌های سیاسی قرار گرفته‌اند.
ترکیه YPJ را واحدی نظامی از PKK (حزب کارگران کردستان) می‌داند که بزرگترین حزب کردی منطقه با تمرکز در ترکیه محسوب می‌شود.
اگر چه رهبر زندانی این حزب در ترکیه چندی پیش انحلال PKK را اعلام کرد اما همچنان بعنوان تهدیدی جدی برای ترکیه بشمار می‌روند.
جایی که دولت ایران هم اگر نه به اندازه ترکیه ولی دغدغه‌های مشابهی در این زمینه دارد و می‌تواند هر دو دولت را به نزدیکی بیشتر سوق دهد.
