مهستان؛ در مهر ماه سال ۵۸ در هیئت دولت و شورای انقلاب پیرامون وضعیت کردستان بحثهایی به عمل آمد و چنین نتیجه‌گیری شد که حالا اوضاع تا حدودی در کردستان آرام شده است، باید اقداماتی انجام داد تا آرامش در آنجا تثبیت شود.
سرانجام قرار شد هیئتی با اختیارات تام از سوی مرکز در کردستان مستقر شود. وظیفه این هیئت که به هیئت ویژه معروف شد سروسامان دادن به اوضاع کردستان بود.
هیئت مرکب بود از آقای هاشم صباغیان وزیر کشور، مرحوم دکتر مصطفی چمران وزیر دفاع و من که رئیس سازمان برنامه و بودجه بودم. ما از سوی هیئت دولت و شورای انقلاب مامور شدیم تا با اختیارات کامل سیاسی، اداری و اجرایی با کردها و گروههای سیاسی کردستان مذاکره کنیم.
از سوی دیگر مرحوم داریوش فروهر هم پیش از آن، از سوی امام برای مذاکره و گفتگو با کردها و راضی کردن شیخ عزالدین حسینی به ترک کردستان و اقامت در تهران به کردستان رفته بود.
بیشتر از این خاطرات بخوانید: خاطرات عزت‌الله سحابی؛ مسئله کردستان (بخش دوم)
مرحوم فروهر پس از تعیین هیئت ویژه اظهار داشتند، هیچ هیئت و گروهی بدون حضور ایشان که در کردستان سابقه کار دارند موفق نخواهد شد.
به همین دلیل دولت و شورای انقلاب تصویب کردند که آقای فروهر نیز به عضویت هیئت ویژه درآمده و بدین شکل اعضای هیئت به چهار نفر افزایش یافت.
ولی دکتر چمران با ما به کردستان نیامد. دکتر چمران به دلیل شرکت در عملیات نظامی در کردستان از محبوبیت برخوردار نبود.
چمران در تیرماه سال ۵۸، یک شب تا صبح، همراه با دو تن از یارانش به تنهایی در مقابل هجوم نیروهای دموکرات و کوموله و… در پادگان سردشت مقاومت کرده بود و به تنهایی سردشت را از سقوط نجات داده بود.
لهذا کردها با چمران میانه خوبی نداشتند. به همین دلیل چنین تصمیم گیری شد که به منظور پرهیز از ایجاد حساسیت در منطقه نماینده‌ای از سوی دکتر چمران تعیین شود. و در نتیجه یک سرتیپ ارتش به عنوان نماینده دکتر چمران با ما به کردستان آمد…
برگرفته از کتاب نیم قرن خاطره و تجربه
خاطرات عزت‌الله سحابی
