گفتن و نگفتن پزشکیان

مهستان؛ جنگ ایران و آمریکا وارد دورانی از فرسایش شده است. علی‌رغم حصول توافقی میان ایران و عمان در مورد مسیرهای عبور در تنگه هرمز؛ به نظر خواست ایران برای اجرای کامل بندهای تفاهم اسلا‌م‌آباد برای آمریکایی‌ها پذیرفتنی نیست.
خبرها و نشانه‌ها حکایت از آن دارند که ترامپ به محاصره دریایی و تشدید تحریم‌ها علیه ایران دل بسته است. خرد کردن اقتصاد ایران هدف آمریکاست‌. همزمان ایران هم پا بر گلوی تنگه هرمز نهاده و نفس اقتصاد جهانی را تنگ کرده؛ به این امید که قیمت بنزین و وضع اقتصادی ترامپ را در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای در آمریکا به عقب‌نشینی وادارد یا حداقل ضربه‌ای سیاسی به او بزند.
در تهران صدا و سیما و رسانه‌ها و مقامات مسئول مدام از پیروزی نظامی ایران در مقابل آمریکا می‌گویند. اقتصاد ایران و معیشت مردم اما زیر فشار سنگینی است. احتمالا سنگین‌ترین فشاری که ایران در تاریخ معاصر خود تجربه کرده است.
تنها مسعود پزشکیان است که گاه گذرا و گاه به تفصیل از مشکلات اقتصاد و جامعه ایران می‌گوید. از فشار سنگین تامین بنزین، از بسته شدن بنگاه‌ها و مشکلات مالی دولت.
اصولگرایان تندرو بر این سخنان او خرده می‌گیرند که سیگنال ضعف به دشمن مخابره می‌کند. اصولگرایان میانه‌رو ترجیح می‌دهند چندان درگیر این روش نشوند؛ هر چند قالیباف گه گاه تک مضراب‌هایی از مشکلات و مسائل اقتصادی و اجتماعی می‌زند.
بخش رادیکال اصلاح‌طلبان با سردی به سخنان او می‌نگرند؛ تو گویی که رییس‌جمهور فراموش کرده که بخش بزرگی مشکلات اقتصادی حاصل سیاست خارجی رادیکالی است که پزشکیان بارها تاکید کرده به عنوان نظر نظام تابع آن است. اصلاح‌طلبان محافظه‌کار هم مدت هاست در سکوت فرو رفته‌اند. بی‌ آن که شخصیت جذاب، تحلیل قابل بیان یا نفوذی چندانی در افکار عمومی داشته باشند.
پزشکیان بگوید یا نگوید؟ گفتنی که جناح‌ها را بیازارد و اتهام سیگنال به دشمن را به بار بیاورد چه ارزشی دارد؟ دم بستن در این شرایط به صواب نزدیک‌تر نیست؟
سخن گفتن پزشکیان اما تاکتیک درستی است. اولین مزیت این سخن گفتن پیشگیری از آن است که نظام سیاسی دچار پژواک صدای خود شود و در غلغله شعارهای تند و هلهله پیروزی‌های نظامی شرایط دشوار اقتصادی را از یاد ببرد. گفتن -البته تا جایی که به لجبازی تعبیر نشود- برای جلوگیری از غرق شدن بلوک قدرت در یک تحلیل و رویکرد ضروری است.
مزیت دوم سخن گفتن پزشکیان زنده نگاه داشتن سیاست است. در پس سخن گفتن رییس‌جمهور موافقان دیدگاه‌های او و منتقدان بسیاری از سیاست‌ها، مجال تحرک و امید حرکت می‌یابند. زنده نگاه داشتن حداقل‌های زیست سیاسی برای جامعه ایران در این روزهای طولانی و سخت، ضرورتی حیاتی است.
و در نهایت سومین مزیت سخن گفتن گاه به گاه پزشکیان، قطع نشدن امید بدنه اجتماعی نحیفی است که نه در زمره حامیان سرسخت نظام سیاسی هستند و نه در زمره آن‌ها که از هر تغییر درونی درحاکمیت امید بریده‌اند.
این بدنه اجتماعی احتمالا کوچک و نحیف است اما نقشی حیاتی در حفظ ثبات کشور دارد. ثباتی که وقتی سایه جنگ و دشمن خارجی بر کشور گسترده؛ ضروری است.
سخنان پزشکیان این امید را در بدنه حامیان دولت و مخالفان تندروی زنده نگاه می‌دارد که هنوز ارتباط حاکمیت با واقعیت اقتصاد و اجتماع ایران برقرار است.
علی‌رغم تمام هزینه‌ها،پزشکیان اگر بگوید بهتر است که این روزها برای او در سکوت فضیلتی نیست.