هایدگر؛ هستی و زمان

مهستان؛ کسی که در گفت‌وگو با دیگران خاموش می‌ماند می‌تواند نسبت به کسی که هرگز حرف کم نمی‌آورد به‌نحوی اصیل‌تر «بفهماند»، یعنی فهم را ببالد.

پرگویی درباره چیزی به‌هیچ‌وجه تضمین آن نیست که بدین‌وسیله فهم پیشرفت کرده است.

برعکس، درازگویی موضوع فهم را می‌پوشاند و به آن وضوحی ظاهری در هویت فهم ناپذیری امور پیش‌پاافتاده می‌بخشد. اما خاموشی به‌معنای لال بودن نیست.

لال برعکس میل به سخن گفتن دارد.

لال نه فقط ثابت نکرده است که می‌تواند خاموش باشد بلکه یکسره فاقد هرگونه امکان اثبات چنین چیزی است.

همانند شخص لال، کسی هم که طبعا عادت به کم‌سخنی دارد نمی‌تواند نشان دهد که خاموش است و خاموشی می‌تواند. آن کس نیز که هرگز چیزی نمی‌گوید نمی‌تواند در لحظه معینی خاموش بماند.

تنها در سخن گفتن راستین است که خاموشی اصیل ممکن است. خاموشی-توانستن مستلزم آن است که دازاین چیزی برای گفتن داشته باشد، یعنی گشودگی اصیل و سرشار خودش را در اختیار داشته باشد.

آنگاه است که کم‌سخنی [چیزی را] آشکار می‌کند و «پرچانگی» را سرنگون می‌سازد.

کم‌سخنی به‌مثابه وجهی از سخن گفتن، فهم‌مندی دازاین را به‌گونه‌ای چنان نخستینی ادا می‌کند که شنیدن-توانستنِ راستین و با یکدیگر-هستنِ شفاف از آن بالیدن می‌گیرد.