مهستان؛ جواد میری: به نظرم نه مذاکره است و نه مقاومت. نه مذاکره ما را از شر آمریکا خلاص می‌کند و نه مقاومت ما را به سر منزل رهایی می‌رساند.
اما هر دو ابزاری لازم و مفید برای مواجه با آمریکا تا اطلاع ثانوی هستند ولی هیچکدام جامعه ما را به تنهایی یا حتی توامان از این شر رهایی نخواهد بخشید. چرا؟
زیرا طبیعت نظام سرمایه‌داری بر دو اصل استوار شده است؛ نیروی کار مجانی و منابع مجانی.
در مراحل نخست این دو از طریق برده‌داری و استعمار کشورهای پیرامون غربی محقق شده بود و در مراحل بعدی با رخدادهای تکنولوژیک و انقلاب‌هایی که منجر به اتوماسیون صنعت شد برده‌داری هزینه‌هایش افزایش بلاتوجیهی برای سیستم ایجاد کرد و نیروی کار ارزان جایگزین برده‌داری شد و پس از مدتی با افزایش هزینه‌های استعمار سرزمینی شیوه‌های هوشمندتری از امپریالیسم جایگزین رویه‌های کلاسیک شد.
اکنون ما در نقطه‌ای قرار داریم که آمریکا (نه صرفاً به مثابه یک کشور یا دولت بل به مثابه نماینده نظم سرمایه‌داری سیاره‌ای) به دنبال برهم‌زدن ساختارهایی است که پیشتر برایش سودآور بود ولی با تغییر هندسه اقتصاد جهانی تداوم وضع موجود برایش مطلوب نیست.
برای خروج از این جنگ -که اصلاً قرار نبود برای آنها «جنگ» باشد بل مقرر کرده بودند که «تغییر رژیم» در عرض چهار روز باشد ولی مولفه‌ای به نام «عاملیت ملت ایران» آن را تبدیل به جنگ و مبارزه فرسایشی کرده است- ما نیازمند دو کار هستیم: تنگه هرمز را با ساز و کاری مبتنی بر حقوق بین‌الملل و عرف جهانی مدیریت مالی به تومان بکنیم و دلار را در مواجهه با چین به یوآن تبدیل کنیم.
زیرا تا صد سال دیگر هم تحریم‌های آمریکا علیه ایران محوء نخواهد شد و امکان پمپاژ دلار به بازار ایران مانند هفتاد سال گذشته ممکن نخواهد بود. برای اینکه آمریکا اجازه دهد جریان دلار وارد جامعه ایران گردد تغییر کامل حکومت و ایجاد مدل سوریه می‌باشد. آمریکایی‌ها پیش چشم ما مدل‌های تعامل با «دیگری» را پیشتر کاشته‌اند و تصورات دیگر موهوم می‌باشد. اما چرخش از «دلار» به «یوآن» صرف یک چرخش اقتصادی و مبتنی بر «منطق اکونومتریک» نیست بل مسئله‌ای فکری با ریشه‌های فرهنگی عمیق است که نیاز به تحول در فهم مناسبات ایران با جهان دارد.
این جنگ بستر لازم برای جهش اقتصادی بزرگ را فراهم کرده است که توامان ارزش «تومان» را در جهان دگرگون کنیم و هم سیطره «دلار» بر جان و ذهن و اقتصاد ایران را پایان دهیم. زیرا با مناسباتی که آمریکا برای ورود و خروج و جریان دلار در جهان تعبیه کرده است فقط «پوند» و «یورو» در وضع تعاملی امکان داد و ستد هستند و «یوآن» با اعمال حاکمیت توانسته است موقعیت چین را در ساخت قدرت جهانی تثبیت و دیکته کند.
الباقی کشورها کلید وجودشان در بانک مرکزی آمریکا مدیریت می‌شود و مبتنی بر منافعش که همواره با منافع کشورهای «تحت مدیریت» همخوانی ندارد. اگر «تنگه هرمز» با شور و مشورت عقلای کشور به دور از مسائل جناحی و داد و فریادهای کودکانه بتواند «حاکمیت تومان» را تثبیت کند و همزمان ظهور یوآن به موازات دلارزدایی ممکن شود آنگاه آینده جنگ به سمت روشن‌تری حرکت خواهد کرد.
