مهستان؛ پس از شکست مذاکرات در لندن و اعلام ما مبنی بر راه‌اندازی اصفهان و پایان تعلیق UCF اصفهان در ۱۵ روز آینده، این امر از سوی مقامات سه کشور، به‌عنوان تهدیدی از سوی ایران تلقی شد.
این امر در داخل کشور نیز موجب نگرانی برخی مردم و مسئولین شد تا جایی که وقتی در ۸۴/۲/۱۸ با رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام ملاقات کردم و به ایشان گفتم تصمیم به راه‌اندازی اصفهان داریم.
اظهار نگرانی کردند و گفتند این موضوع بدون توافق با اروپایی‌ها به معنی رفتن به شورای امنیت است.
گفتم طبق بیانیه تهران، تنها با راه‌اندازی نطنز ممکن است پرونده به شورای امنیت برود، گرچه در شرایط فعلی احتمال شورای امنیت نیز دور از ذهن نیست.
بیشتر از این خاطرات بخوانید: لندن و رنگ باختن امید
در حوزه دیپلماتیک، از این مقطع به بعد شاهد تحرکات خارجی بیشتری بودیم.
در تاریخ ۸۴/۲/۱۷ سفیر افریقای جنوبی در تهران، به ملاقاتم آمد و درخواست نمود در آن مقطع، تعلیق شکسته نشود.
وی گفت در این شرایط اگر تعلیق شکسته شود، پرونده به شورای امنیت می‌رود. در روزهای ۱۸ و ۱۹ اردیبهشت هم مجددا با سفیر آفریقای جنوبی و همچنین سفیر الجزایر در تهران ملاقات‌هایی داشتم.
از مطالب سفیر آفریقای جنوبی چنین برداشت کردم که حامل پیام اروپایی‌ها است. او اصرار داشت راه‌اندازی اصفهان را به تاخیر بیندازیم. من با لحنی قاطع به وی پاسخ دادم که این تصمیم غیرقابل برگشت است.
می‌خواستم نظر قطعی من را به کشورش و غربی‌ها منتقل کند.
به او گفتم تا کی باید مذاکره با اروپایی‌ها را ادامه دهیم؟! اینها ظاهرا اراده سیاسی یا قدرت کافی ندارند. در ضمن، فعلا در صدد راه‌اندازی بخش غنی‌سازی نیستیم.
اصفهان شرایط خاصی داشت، آژانس هیچ ادعای تخلفی نسبت به آنجا نداشت و سالها تحت نظارت آژانس بود.
از طریق سفیر آفریقای جنوبی به آقای امبکی رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی پیام دادم که لازم است در شرایط حاضر به فکر اجرای طرح توافق شده باشیم.
او نیز دستور داد تا عبدالمنتی معاون وزیر امور خارجه افریقای جنوبی، برای مذاکره در این مورد از نیویورک به تهران سفر کند. در اوایل مرداد ۸۴، من هم سفری به آفریقای جنوبی داشتم تا در این مورد با امبکی مذاکره کنم.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
