مهستان؛ در اوایل سال ۸۴ از سوی اروپایی‌ها این موضوع مطرح می‌شد که عمر دولت هشتم رو به پایان و مواضع دولت بعدی هم نامشخص است.
این مسئله باعث شده بود که اروپا دست روی دست بگذارد و به‌کندی گام بردارد یا حتی حرکتی انجام ندهد.
بعضی از نامزدها هم به اروپایی‌ها پیغام می‌دادند که حل موضوع را به دولت بعدی محول کنند، چون می‌خواستند وقتی رئیس‌جمهور شدند، بگویند ما این مسئله را حل کردیم.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: جو داخلی در شرایط تدوین طرح جدید
در مجموع اروپایی‌ها با دو مشکل مواجه بودند: یکی مسئله داخلی ایران و دیگر اینکه اگر می‌خواستند به سمت راه حل بروند، باید موافقت امریکا را جلب می‌کردند، زیرا از اینکه مورد فشار یا حتی انتقاد از سوی امریکا قرار بگیرند واهمه داشتند.
از سوی دیگر، تصمیم نظام بر این بود که با توافق با اروپا و اگر نشد، بدون توافق با آنها، حداکثر در تیر ۸۴، UCF اصفهان راه انداری شود.
بنابراین، فشار داخلی از یک سو و عدم اطمینان اروپا نسبت به شرایط کشور در دولت بعدی و فشار امریکا از سوی دیگر، دست به دست هم داده بودند تا مانع حل‌و‌فصل مسئله به روشی کم هزینه شوند.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
