مهستان؛ در مذاکرات خصوصی با سه وزیر و سولانا چند مسئله را مطرح کردم: اول اینکه پذیرش تعلیق برای افکار عمومی داخل کشور دشوار خواهد بود، شما باید در قبال این تعلیق امتیازی بدهید تا فضا برای مذاکره آماده باشد.
مسئله بعدی این بود که مذاکرات نباید طولانی شود و ظرف چند ماه باید به توافق برسیم. بحث مهم دیگر موضوع تضمین عینی بود.
به آن‌ها گفتم تضمین عینی از لحاظ حقوقی همان NPT و دست بالا هم پروتکل است؛ از لحاظ دینی و اجتماعی هم فتوای رهبری است؛ به لحاظ سیاسی و اقتصادی هم این است که روابط فیمابین را ارتقا بخشیم.
اگر روابط سیاسی، اقتصادی، تکنولوژیکی، تجاری و دفاعی ارتقا یابد و به نقطه مطلوبی برسیم، برای ما این رابطه به‌قدری ارزشمند خواهد بود که دیگر انحراف از مسیر هسته‌ای بی‌معنا خواهد شد.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: سفر به بروکسل و چالش‌های مذاکره
اگر به رابطه جامع و بلندمدتی برسیم، همین رابطه تضمین عینی است. به وزرا گفتم یک راه بیشتر برای تضمین عینی نیست و آن اینکه به سطحی از روابط برسیم که هرگونه انحراف از مسیر صلح‌آمیز به صرفه ما نباشد.
شما در پی تضمین دیگری نباشید. جک استراو به شوخی گفت روحانی می‌گوید علاوه بر غنی‌سازی، همه امکانات دیگر را هم به ما بدهید!
در واقع، یک راه بیشتر نبود و آن اینکه ایران و اروپا روابط خود را به سطح جامع و عمیقی برسانند که انحراف برای ایران به صرف نباشد. هیچ‌یک از آن‌ها مخالفتی نکردند.
به روشنی معلوم بود که انتظار چنین بحثی را نداشتند و هریک در ذهن خود مشغول ارزیابی این پیشنهاد بودند.
همچنین در جلسه خصوصی به آن‌ها گفتم ما در توانایی شما شک داریم، چون شما در برابر امریکا قدرت مقاومت ندارید. در ایران هم برخی به ما می‌گویند اروپا توان این کار را ندارد.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
