مهستان؛ توافق پاریس دو اثر مهم داشت: یکی در بعد خارجی و دیگری در بعد داخلی. در بعد خارجی، آغاز مذاکرات در سطوح مختلف با اتحادیه اروپا و تاثیر آن در فضای سیاسی بین‌المللی، جو سیاسی مطلوبی در سطح جهان به نفع ایران به‌وجود آورده بود. هم‌زمان در روابط با آژانس برای حل‌وفصل مسائل باقی‌مانده نیز، شاهد تحولات مثبتی بودیم.
در بعد داخلی، در حوزه منافع اقتصادی، نگرانی‌های وزرای اقتصادی به‌تدریج کاهش یافته و روابط اقتصادی با دنیا تسهیل شده بود. برای نمونه، در رابطه با یکی از پروژه‌های صنعتی ایران، بیمه هرمس ظرف کمتر از دو ماه، پوششی یک میلیارد دلاری را تصویب کرده بود.
رفع نگرانی‌های اقتصادی، آغاز پیوستن به سازمان تجارت جهانی و دورنمایی نسبتا روشن در حوزه اقتصادی که پس از توافق پاریس به‌وجود آمده بود، افکار عمومی را نسبت به مذاکرات امیدوارتر کرده و باعث رونق اقتصادی و آرامش سیاسی شده بود.
بیشتر از این خاطرات بخوانید: امضای توافق پاریس در تهران
در داخل توافق پاریس چند مخالف داشت. نخستین مخالف آن افراطی‌های جناح راست بودند که گمان می‌کردند از این توافق، به لحاظ حیثیتی، خسارتی جدی می‌بینند. به ویژه آنکه با آغاز بحث انتخابات ریاست جمهوری، اهمیت این مسئله نزد آنان دوچندان شده بود.
دومین مخالف، برخی اصلاح‌طلبان بودند که از سخت‌گیری و دیر به نتیجه رسیدن مذاکرات با اروپا خرسند نبودند.
ناخشنودی آنها با رو به پایان نهادن دوره ریاست جمهوری آقای خاتمی و شرایط انتخاباتی در مجلس هفتم و درواقع افول قدرت‌شان، تشدید شده بود.
سومین مخالف، برخی اصولگرایانی بودند که به‌طور جدی تمایل نداشتند مسئله در دوره آقای خاتمی به نتیجه برسد و در این‌صورت خود را در این حوزه خسارت‌دیده می‌پنداشتند.
بنابراین عملا توافق پاریس به مستمسکی برای رقابت جناح‌های مختلف در حوزه داخلی تبدیل شده بود. لذا نخستین گام در رابطه با توافق پاریس، با نوعی تلاطم داخلی همراه بود و شاهد انتقادات بیشتر رسانه‌ها بودیم.
البته جناح میانه و افراد معتدل هر دو جناح، حامی توافق پاریس و روند سیاسی موجود بودند.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
