مهستان؛ دولت روسیه برای نخستین بار پس از جنگ اعلام کرده است که تولید نفت این کشور چیزی حدود ۵۰۰ هزار بشکه کاهش یافته است.
اگرچه در حجم تولیدی این کشور که چیزی نزدیک به ۹ میلیون بشکه نفت است، عدد قابل توجهی محسوب نمی‌شود اما در میانه‌ی بحرانی جهانی در عرضه نفت، می‌تواند قابل اعتنا باشد.
دلیل این کاهش تولید، بدون شک حمله اوکراین به زیرساخت‌های انرژی روسیه است. اما تا جایی که مشخص است اوکراینی‌ها کاملا با پشتوانه قدرتهای اروپایی و بویژه دولت بریتانیا به جنگشان با روس‌ها ادامه می‌دهند.
چنان‌که اگر حمایت اروپا و کشورهای ناتو نبود شاید اوکراین نمی‌توانست این ۴ سال را دوام بیاورد.
در واقع حضور جانسون نخست‌وزیر وقت انگلیس در هفته‌های نخست این جنگ در کیف، به صراحت از حضور دولت متبوع او در این درگیری خبر داد و تا به امروز نیز به نظر می‌رسد جدی‌ترین پشتیبان زلنسکی در این جنگ بوده است.
از این رو حمله به زیرساخت‌های نفتی روسیه نمی‌تواند بدون جلب رضایت لندن، شکل بگیرد.
اینجا سوالی اساسی به ذهن متبادر می‌شود که چرا بریتانیا در بحبوحه جنگ آمریکا علیه ایران که بازارهای نفت را بشدت متلاطم کرده است و در کنار شرق آسیا، اروپا نیز بزرگترین متضرر آن است، باز هم این ناپایداری استراتژیک را تشدید می‌کند؟
اگرچه بریتانیا حدود نیمی از مصرف نفت خود را وارد می‌کند اما در مقایسه با اکثریت قریب به اتفاق کشورهای اروپایی بجز نروژ در وضعیت بهتری قرار دارد.
آیا بریتانیا و آمریکا در رقابتی نانوشته برای تسلط بر نظم آینده جهان، بدنبال این ناپایداری استراتژیک هستند؟
رقابتی که در وجوه زیادی نیز آن‌ها را مشترک‌المنافع می‌گرداند.
