ورقی از گلستان- شب بیستم

مهستان؛ جوانی خردمند از فنون فضایل حظی وافر داشت و طبعی نافر. چندان که در محفل دانشمندان نشستی زبان سخن ببستی. باری پدرش گفت ای پسر تو نیز آنچه دانی بگوی. گفت ترسم که بپرسند از آنچه ندانم و شرمساری برم.

نشنیدی که صوفیی می کوفت

زیر نعلین خویش میخی چند

آستینش گرفت سرهنگی

که بیا نعل بر ستورم بند

#شبهای_اردیبهشت_با_سعدی