مهستان؛ ارنستو چه‌گوارا در دهه ۲۰ سالگی زندگی‌اش شخصیتی شاخص، جذاب و غریب بود که در هیچ غالبی تعریف پذیر نبود.
او در زمانی که خیلی از جوانان طبقه اجتماعی او علاقه به تیپ های اشرافی و لباس‌های فاخر داشتند، لباس‌های ساده و کهنه به تن می‌کرد.
در دهه ۱۹۵۰ جوانان اغلب علاقه به چکمه‌های کابویی آمریکایی، شلوار جین و پیراهن‌های ایتالیایی و انگلیسی داشتند اما ارنستو کاپشن‌های گشاد قدیمی و پیراهن ساده می‌پوشید.
بیشتر از این زندگینامه بخوانید: ارنستو چه‌گوارا؛ امریکاستیزی
گوش ارنستو به‌طوری درمان ناپذیر فاقد حساسیت‌های لازم برای شناخت موسیقی بود و رقصیدن را زمانی آموخت که دوستانش گام‌های ضرب آهنگ را به او آموختند.
کارلوس فیگروآ دوست صمیمی او به خاطر می‌آورد که ارنستو مطلقا علاقه‌ای به رقص نداشت و تنها دلیل تن دادن او به رقصیدن نزدیک شدن به شکار خود بود.
اما فقط تعداد انگشت شماری از دوستان و خویشان او از این روابط او آگاه بودند.
منبع: برگرفته از کتاب چه‌گوارا زندگی انقلابی
#زندگی_نامه
