مهستان؛ چند هزار کارگر صنعت نفت در عسلویه دست به اعتصاب زده‌اند. آن‌ها خواهان تغییر وضعیت از پیمانی به قراردادی یا رسمی از سوی وزارت نفت هستند.
اعتصابات کارگری معمولا در نقطه جوش است که به حرکت در می‌آید.
یعنی عموما اعتصابات کارگری برای مطالبه‌ای که وضعیت مثبت آن‌ها را بهتر کند نیست بلکه مطالبه‌ای است که در آن با تهدیدات حیاتی دست و پنجه نرم می‌کند.
آن‌ها خواهان قرارداد کاری مستقیم با شرکت‌های وزارت نفت هستند نه پیمانکاری که سالانه ممکن است تعویض گردد.
در واقع کارگر انتظار دارد اگر در بدترین شرایط آب‌وهوایی و محیطی، مهمترین صنعت کشور را سرپا نگه داشته است، دست‌کم امنیت شغلی‌اش تامین گردد.
دولت در سال‌های گذشته طبق تفسیری از اصل ۴۴ قانون اساسی، بخشی از صنایع بزرگ را خصوصی کرد که بعلت عدم بکارگیری سازوکارهای مناسب در انجام آن، منجر به تهدیدات عدیده‌ای از جمله سومدیریت، ناکارآمدی، بی‌ثباتی شغلی و کاهش درآمد و از دست‌دادن شغل برای کارگران شد.
اعتصابات دامنه‌دار نیشکر هفت‌تپه، هپکو اراک، گروه ملی فولاد در نتیجه واگذاری‌های بدون سازوکار مناسب بود که بوقوع پیوست.
