مهستان؛ اندکند کسانی که مصداق شعر زیبای محمود درویش «فراموش میشوی انگار که هرگز نبودهای» نیستند.
سعید نفیسی، معمار نثر نوین فارسی و از سرشناسترین افراد نسل اول دانشگاه تهران یکی از همان اندک فراموشنشدنیهای تاریخ ادبیات فارسی است.
ادیب، تاریخنگار، مترجم و شاعری که با تسلط خیرهکننده بر زبانهای یونانی، لاتین، روسی، فرانسوی، اردو، پشتو و عربی، با ترجمه و تالیف نزدیک به ۲۱۰ اثر منتشر شده و حدود ۱۳۰ اثر هنوز چاپ نشده تاریخ و ادبیات ایران را وامدار خود ساخته است.
سرزمینی که بنا به پیشنهاد تاریخانگارانه او در دیماه ۱۳۱۳ برای همیشه ایران نام گرفت.
بسیاری از آثار کلاسیک چون ایلیاد و ادیسه یا رمانهایی چون آرزوهای برباد رفته، و نوشتههای پوشکین، تولستوی و گورکی به مدد ترجمه وی به فارسیزبانان شناسانده شد.
تفحص خستگیناپذیرش در تاریخ ادبیات به نامهایی چون معینالدین جنید شیرازی، مجدالملک سینکی و ارزقی هروی جان دوباره بخشید. گرچه آثار دیگری چون اشعار عطار و تاریخ بیهقی نیز با تصحیح او به ما رسیده است.
۲۳ آبان سالگرد خاموشی نفیسیست.
