مهستان؛ جنگ ادامه دارد و هر ساعت بر دامنه و شدت تنش افزوده می‌شود.آمریکا هنوز مشغول زدن ضربه‌های مداوم به زیرساخت نظامی ایران در نوار ساحلی جنوبی، تلاش برای دشوار کردن ارتباط زمینی استان‌های جنوبی با مرکز کشور و البته ضربات کم و بیش به زیرساخت غیرنظامی است. آن چنان که علاوه بر لانچرها و رادارها این روزها هدف‌گیری پل‌ها و برخی تاسیسات زیربنایی مانند آب‌شیرین کن ها را در دستور قرار داده است.
طرح آمریکا برای حمله بعدی همچنان مبهم است. آیا دست‌کم تا پایان فصل اوج گرما آمریکا تنها بر تنگه هرمز متمرکز خواهد بود یا آن که آمریکا دیر یا زود حمله زمینی به جزایر و سواحل ایران را شروع خواهد کرد. حدس سوم احتمال حمله زمینی از جبهه غرب و توسط جدایی‌طلبان است، سناریویی که ایران با آتش مداوم بر کردستان عراق، نشان داده که آن را جدی می‌داند.
ایران اما در شبانه روز اخیر سناریوی تصعید بحران را در پیش گرفته است. حجم شلیک‌ها و اصابت‌های موثر موشک‌های ایرانی به کویت، اردن و بحرین به شدت بالا رفته است.به نظر ته کشیدن موشک‌های پدافندی پاتریوت در افزایش این اصابت‌ها بسیار موثر است.
ایران سامانه‌های موشکی هایمارس در کویت را که ابزار اصلی موشک باران جنوب ایران بوده هدف قرار داد. در بحرین روی مرکز کنترل هوش مصنوعی تمرکز کرده و در اردن آتش متوجه دو پایگاه هوایی موفق السلطی و ملک فیصل بوده است. هدف از این عملیات پر حجم کم کردن توان آتش موشکی و توان پرواز جنگنده‌ها بر فراز ایران است. امری که هم در حمله زمینی و هم در نبرد دریایی در هرمز موثر است.
سناریو تصعید تنش ایران اما یک گام خطرناک هم به جلو برداشته و آب شیرین کن ها و نیروگاه‌های برق کویت را هدف قرار داده، هشداری تند و غیرمعمول برای جلوگیری از تداوم ضربه به زیرساخت کشور.تحول مهم نظامی در سمت آمریکا ورود اسکادران جنگنده‌های اف ۱۶ سی به اردن است. این جنگنده‌ها مخصوص سرکوب پدافند هستند.
در دور جدید جنگ آمریکا به دلیلی ناشناخته از ورود هوایی به آسمان کشور احتراز می‌کند. ورود این جنگنده‌های سرکوب پدافند می‌تواند مقدمه باز کردن راه وهاب پروازی به سمت اهدافی در مرکز ایران یا ارایه پشتیبانی هوایی برای نبرد زمینی باشد.اما در پس این تحولات میدانی چه در ذهن تصمیم‌گیران ایران و آمریکا می‌گذرد؟ هر دو طرف با چشم‌انداز فشار میدانی با انگیزه کسب امتیاز در میز مذاکره، تفاهم‌نامه را رها کردند.
تا این جا هر تصعید بحران با پاسخ سخت طرف مقابل مواجه شده است. ایران گام بلندی در این مسیر برداشته و احتمالا ظرف ۲۴ ساعت آتی باید منتظر پاسخ‌های سختی از طرف آمریکایی بود. کشاندن جنگ به شهرهای بزرگ مرکز ایران یا حمله به زیرساخت نفت و گاز یا برق ایران می‌تواند از جمله این پاسخ ها باشد.
با منطق فعلی گام بعدی ایران هم تصعید تنش است و دینامیسم جنگ با شتاب به سوی افزایش خشونت حرکت می‌کند. بارها و بارها در جنگ‌های مختلف ثابت شده که گام‌های این مسیر جایی از دست تصمیم‌گیران خارج می‌شود. اعاده حیثیت، محاسبه اشتباه، خشم تصمیم‌گیران و انباشت هزینه‌ها به سرعت بر اوضاع مسلط می‌شود.حلقه آتش به سرعت امیدهای صلح را احاطه کرده است.
از میانجی‌ها خبری نیست، روسیه با رضایت به صحنه می‌نگرد، چین موضعی مرموز دارد و متحدان آمریکا از اثرگذاری بر ترامپ عاجزند. دینامیسم تصاعد جنگ کجا متوقف خواهد شد؟ تنها امید آن است که آن نقطه توقف همزمان نقطه اوج فاجعه نباشد…
این جنگ هیچ دستاوردی برای مردم ندارد حتی برای حکومت هم
غیر ممکن است بتوانند دستاوردی بالاتر از تفاهم اسلام اباد به دست اورند.