مهستان؛ فائزه بیات: بعد از کشتارهای دی‌ماه، بعد از خون‌هایی که ریخته شد، زخمی بر روح و روان همه ما نشسته است. خشم طبیعی است. اندوه طبیعی است. فریاد طبیعی است. هیچ‌کس نمی‌تواند از شما بخواهد که بی‌تفاوت باشید.اما بگذارید از تجربه‌ای بگویم که نسل‌های پیش از شما با آن روبه‌رو شده‌اند.
ما در یک سیکل تاریخی سرکوب و خشونت گرفتار شده‌ایم. هر بار که جنبشی برای آزادی، دموکراسی و عدالت شکل گرفته، شدت سرکوب آن‌چنان بالا رفته که در روند مبارزه، همان ارزش‌هایی که برایشان برخاسته بودیم، کم‌کم رنگ باخته‌اند. آزادی جای خود را به نفی مطلق داده، عدالت جای خود را به انتقام، و کرامت انسانی جای خود را به طرد کامل دیگری.
این چرخه معیوب استبداد است: استبداد، استبداد می‌زاید — حتی اگر در ابتدا با نام آزادی آغاز شده باشد.
دانشگاه همیشه وجدان بیدار جامعه بوده است. شما فقط «زبان خشم» جامعه نیستید؛ شما وارث سنت دهه‌ها مبارزات دموکراسی‌خواهانه‌اید. سنتی که هزینه داده تا کرامت انسان را حفظ کند. اگر قرار است چرخه استبداد شکسته شود، این شکستن از همین‌جا آغاز می‌شود: از شیوه‌ای که اعتراض می‌کنیم، از کلماتی که انتخاب می‌کنیم، از مرزی که میان عدالت و انتقام می‌گذاریم.
حتی به صورت نمادین، عروسک هیچ حاکم ظالمی را اعدام نکنید.
فرهنگ اعدام، حتی در نماد، بازتولید همان منطق مرگ است. شما در اعتراضات ۱۴۰۱ شعاری دادید که یکی از شریف‌ترین شعارهای این سرزمین بود: «ایران بیدار». آن شعار یک افق بود؛ افق جامعه‌ای که مجازات مرگ را نفی می‌کند، نه اینکه فقط جای جلاد را عوض کند.
در شعارهایتان نیز مراقب باشید سنت زشت فحاشی‌های جنسیتی که سال‌ها در خیابان رایج بوده تکرار نشود. برای تحقیر یا تحریک نیروهای سرکوب، خواهر یا مادر و همسرشان را هدف قرار ندهید. جنبش مهسا یک پیروزی اخلاقی ایجاد کرد؛ نشان داد که کرامت زن نه ابزار تحقیر است و نه سپر مبارزه. بازتولید آن ادبیات، بازگشت به عقب است.
حکومت می‌تواند نهادهای هم‌اندیشی و انجمن‌های دانشجویی را ببندد. می‌تواند تشکل‌ها را تعلیق کند. اما نمی‌تواند پرسشگری را از شما بگیرد. در محافل دوستانه، در خوابگاه‌ها، در جمع‌های کوچک، پرسش‌های اساسی را زنده نگه دارید:
ارزش‌های ایجابی ما چیست؟
آرمان‌های ما دقیقاً کدام‌اند؟
آیا فقط می‌دانیم چه نمی‌خواهیم، یا می‌دانیم چه می‌خواهیم؟
چه منش و چه شیوه‌ای در مبارزه، ما را به جامعه‌ای آزادتر و عادلانه‌تر هدایت خواهد کرد؟
مبارزه فقط ستیز با یک قدرت نیست؛ ساختن نوعی انسان و نوعی اخلاق است. اگر در مسیر مبارزه، زبان و روش ما آلوده به همان خشونتی شود که علیه آن برخاسته‌ایم، پیروزی هم ما را به مقصدی متفاوت نخواهد رساند.
دانشگاه می‌تواند آغازگر گسست از این چرخه تاریخی باشد.
با حفظ کرامت انسان، با نفی اعدام، با پرهیز از نفی مطلق دیگری، با تأکید بر ارزش‌های ایجابی.
خشم را به آگاهی تبدیل کنید.
رنج را به پرسش تبدیل کنید.
و اعتراض را به ساختن آینده‌ای که در آن، آزادی نه شعار، بلکه شیوه زیستن باشد.
