مهستان؛ روزی که آقای خمینی به ایران بازگشت، در جلسه‌ای که در مدرسه رفاه، به مهندس بازرگان پیشنهاد نخست وزیری مطرح شد؛ مرحوم طالقانی به بازرگان گفت: این مسئولیت را قبول نکن، آنان پشت تو را خالی می‌کنند.
بنابراین مرحوم طالقانی خویش را با بازرگان بسیار نزدیک‌تر می‌دانست تا روحانیون. مرحوم طالقانی نسبت به روحانیون خوشبین نبود و حتی به شورای انقلاب کم‌اعتنا بود و در جلسات آن به طور مرتب شرکت نمی‌کرد.
این سوال پیش آمده بود که چرا طالقانی با آن همه سوابق مبارزات و زندان، در ابتدا به شورای انقلاب دعوت نشد در حالی که روحانیون دیگر و حتی مهندس بازرگان که از نهضت آزادی بود، عضو شورا بودند.
پیش از انقلاب در زندان اوین میان آقای طالقانی و روحانیون دیگر اختلافاتی به وجود آمده بود. این اختلافات بیشتر بر سر حمایت از مجاهدین بود.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: تاسیس دفتر آیت‌الله طالقانی
آقای طالقانی از مجاهدینی که مسلمان باقی مانده و تغییر ایدئولوژی سازمان را نپذیرفته بودند حمایت می‌کرد، در حالی که دیگر روحانیون به آنها بدبین بودند.
اختلافات دیگری هم بر سر مسائل انقلاب به لحاظ فکری داشتند. آن‌طوری که شنیده بودم، هنگامی که مرحوم طالقانی تفسیر می‌گفت این اواخر روحانیون دیگر یا شرکت نمی‌کردند و یا در صورت شرکت اعتراض و ایراد وارد می‌نمودند.
البته این اختلاف در حد خصومت نبود. در زندان آیت‌الله منتظری با مرحوم طالقانی بیشتر نزدیک بود و از وی حمایت می‌کرد، در حالی که روحانیون دیگر با ایشان حالتی از مخالفت یا رقابت داشتند.
برگرفته از کتاب نیم قرن خاطره و تجربه
خاطرات عزت الله سحابی
