مهستان؛ سوم و چهارم اردیبهشت، یادآور قتل عام یا به تعبیر میرحسین موسوی «توقیف فله‌ای» مطبوعات در سال ۱۳۷۹ است.
از این رو، می‌توان این دو روز را سیاه‌ترین روزهای تاریخ مطبوعات ایران دانست. و این ماجرا، قسمتی جدید و البته در زمان خودش تکان‌دهنده از سلسله داستان‌های مکرر بند و بست رسانه‌ها و اهل قلم و اندیشه در ایران از بدو آغاز تاریخ مطبوعات در این سرزمین است.
از آن روزهای گرم بهاری که فضای پرنشاط مطبوعات از تطاول اصحاب قدرت، سرمازده و بی‌رونق شد بیست و شش سال می‌گذرد.
در این سال‌ها از میان آن همه روزنامه‌نگار و اهالی خانواده بزرگ آن روزهای مطبوعات، عده زیادی راه مهاجرت در پیش گرفتند تا کاری را که بلد بودند با همه سختی‌هایش در گوشه دیگری از جهان دنبال کنند. بدان امید که لااقل هر لحظه گرفتار اضطراب احضار و توقیف و بیکاری نباشند.
بسیاری از آن جماعت عطای روزنامه‌نگاری را به لقایش بخشیدند و سراغ کارهای دیگری رفتند که آب‌باریکه درآمدش تضمین‌شده‌تر از روزنامه‌نگاری بود.
فرقی هم نداشت که تحصیلداری یا کار اداری در یک شرکت خصوصی باشد و یا گرداندن یک کافه یا رستوران و یا در سال‌های بعد، راه‌اندازی یک کسب و کار اینترنتی. کسانی هم بودند که راه گوشه‌نشینی در داخل یا خارج کشور را در پیش گرفتند و از میانشان بعضی‌ها دق کردند یا خودشان را کشتند.
درنهایت، مرجعیت رسانه‌ای از داخل مرزهای کشور به خارج رفت تا کار به جایی برسد که امروز مخاطبان ایرانی در جستجوی اخبار و تحلیل‌های متعاقب آن چشمشان به شبکه‌های تلویزیونی فارسی‌زبان خارج از کشور یا رسانه‌های اینترنتی باشد که بیش از ایفای نقش رسانه، ابزار پروپاگاندای سیاسی هستند.
حاصل فعالیت متقابل ایشان و رسانه رسمی داخل کشور، سردرگمی مخاطب و فاصله گرفتن از فضای عقلانی برای تضارب آرا و سلب امکان گفتگو میان بخشهای مختلف جامعه است.
در این روزهای پرالتهاب، یکی از نخستین گامها برای حرکت به سمت نوعی آشتی و گفتگوی ملی، می‌تواند بازگرداندن دسترسی آزادانه و یکسان همه افراد جامعه به اینترنت و بلافاصله رفع توقیف رسانه‌هایی همچون روزنامه هم‌میهن و سایر نشریات مکتوب و اینترنتی توقیف‌شده و اعلام آزادی مطبوعات و رسانه‌ها در انعکاس دیدگاههای بخشهای مختلف جامعه بی ترس از توقیف و تعزیر باشد
ملت و حکومتی که از تاریخش درس بگیرد همواره به پیش می‌رود و گرفتار تکرار تجربه‌های شکست‌خورده نمی‌شود. پس آرزوی به تماشا نشستن بهار مطبوعات در سالگرد قلع و قمع اردیبهشت ۱۳۷۹ عین صواب و از روی دغدغه‌ای ملی و وطن‌پرستانه است.
