مهستان؛ دونالد ترامپ هر ساعت حرف جدیدی در مورد ایران می‌زند. نقطه مشترک همه آن‌ها ابهام است.
«خواهیم دید که چه می‌شود!» در ادبیات روزمره ملت طناز ایران به بخشی از شوخی‌های روزمره بدل شده است. زیر پوست این طنز اما جامعه‌‍ای عاصی و عصبی از بلاتکلیفی به نظاره نشسته است.
فارغ از پرگویی‌های هر روزه ترامپ دو خبر مهم روی میز است: اعزام ناو هواپیمابر جرالد فورد از حوالی ونزوئلا به ایران و مذاکره ایران و آمریکا روز سه‌شنبه در ژنو!
گفته می‌شود که آمریکا خواستار تعلیق ۳ ساله غنی سازی در ایران و تحویل اورانیوم ۶۰ درصد و محدود کردن غنی سازی در ایران به ۱.۵ درصد است. تا اینجای کار مشکلی نیست و به نظر این شرایطی نیست که ایران نتواند با آن کنار بیاید؛ مسئله این است که در
قبال این کار خبری از لغو تحریم نیست و تنها به ایران حمله نخواهد شد! همان چیزی که بعید است ایران زیر بار آن برود.
ترامپ با اظهارات مداوم و ارسال تسلیحات و پررنگ کردن تهدید، جنگ را به یک برگ مذاکراتی مبدل کرده و در قبال رفع آن امتیاز می‌خواهد!
