مهستان؛ هنوز همه نگاه‌ها در جهان خیره به تحولات ونزوئلا است. با ربایش مادورو توسط آمریکا حالا آینده سیاسی این کشور موضوع حدس و گمانه‌زنی است.
فعلا دلسی رودریگز معاون مادورو به جای او نشسته است و به نظر ترامپ هم از این اتفاق راضی است.
برخی گزارش‌ها از هماهنگی امنیتی پیشین بین رودریگز و سایر نخبگان سیاسی نظام مادورو با ترامپ حکایت دارند. اما روشن نیست ابعاد این هماهنگی چقدر بوده است.
آن چه روشن است فعلا سر ماریا ماچادو رهبر اپوزیسیون ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل بی‌کلاه است.
او که تمام تلاشش را برای حمله آمریکا به ونزوئلا به کار گرفت؛ حداقل فعلا جایی در برنامه‌های آمریکا ندارد.
ترامپ با لحنی تحقیرآمیز در مورد او سخن گفته است. بسیاری این امر را به کینه شخصی ترامپ از او به دلیل بردن جایزه ای می‌دانند که ترامپ خود را مستحق آن می‌دانست.
ماجرا اما ریشه‌هایی مهم‌تر دارد. در غیاب اپوزیسیون قوی، در هر تحول سریعی(به جز اشغال نظامی) نیروهای نظام پیشین گزینه اصلی تداومند.
نه جایزه‌های اروپایی سیاستمدار می‌سازد و نه خبرسازی اینستاگرامی رهبر اپوزیسیون!
