مهستان؛ «من پای یک پیرزن ضعیف را میبوسم، هیچ عیب ندارد اما کسی که ادعای قدرت میکند… دلیلی نمیبینم دست کسی را ببوسم» این جمله پهلوانی بود که روز گذشته چهارگوشه دنیا را بوسید و سربلند از آن خارج شد.
عبدالله موحد دارنده ۶ مدال طلای جهان و المپیک و از مشاهیر کشتی ایران و جهان در سن ۸۷ سالگی و در غربت از دنیا رفت.
موحد هم دوره تختی و امامعلی حبیبی بود. سه قهرمان جاودانه تاریخ کشتی ایران با ۳ سرنوشت متفاوت. تختی و موحد در زمان پهلوی مغضوب حکومت شدند و از همه فعالیتهای ورزشی محروم شدند.
حبیبی اما پس از دوران قهرمانی با حمایتهایی که از سمت دربار میشد، نماینده مجلس شد تا پیش قراول حضور کشتیگیران در سیاست باشد.
گفته میشود دلیل کنار گذاشته شدن موحد از کشتی و حتی محرومیتش از حضور در کلیه رشتههای ورزشی نبوسیدن دست شاه در مراسمات حکومتی بود.
موحد در توصیف لحظهای که خبر محرومیتش از کلیه رشتههای ورزشی را در جراید خواند، میگوید: «این تیتر در ذهنم هک شده، در هیچ سختی زندگی من اشک از چشمم نیامد اما در آن لحظه دو قطره اشک از چشمم ریخت و هنوز هم که به آن لحظه فکر میکنم متاثر میشوم».
موحد که سالها در آمریکا زندگی کرد هرگز حاضر به پذیرش پیشنهادات مربیگری در آن کشور نشد و دلیلش را در یک جمله توضیح میداد: «نمخواستم فنون کشتی را به کسانی یاد بدهم که با آن فنون کشتیگیران ایرانی را شکست دهند».
عبدالله موحد نابغهای که تمام انگشتان دستش در اثر تمرینات سخت کشتی و شکستگی های متعدد خمیده شده بود در مقابل هیچ قدرتی سر خم نکرد تا نشانی جاودانه از خود در تاریخ پرافتخار کشتی ایران به جا گذارد.
موحد در غربت و تنهایی از دنیا رفت، همانطور که مظلومانه از کشتی کنار گذاشته شد.
