مهستان؛ حسین قتیب در کانال تلگرامی اش توضیح می‌دهد که راهبرد جدید اسرائیل بر پایه‌ی شکستن انسجام نیروهای مسلح ایران بنا شده است. بر اساس تجربه‌های منطقه‌ای، فروپاشی سیاسی کشورها معمولاً با گسست در وفاداری نظامیان آغاز می‌شود نه با تحریم یا حمله نظامی. رفتار نیروهای مسلح در بحران‌ها، تعیین‌کننده‌ی سرنوشت حکومت‌هاست؛ چنان‌که در مصر ۲۰۱۱ امتناع ارتش از تیراندازی موجب سقوط مبارک شد، و در سوریه جدایی‌های پراکنده به جنگ داخلی انجامید. در ایران نیز انقلاب ۱۳۵۷ زمانی پیروز شد که بخشی از ارتش از سرکوب خودداری کرد.
اسرائیل با ترکیب عملیات نظامی، رسانه‌ای و روانی می‌کوشد در بدنه‌ی نظامی ایران تردید نسبت به فرماندهی مرکزی ایجاد کند. در این چارچوب، جنگ نمادها و حافظه تاریخی اهمیت یافته است. رسانه‌های فارسی‌زبان نزدیک به اسرائیل با بازنمایی «ارتش شاهنشاهی» و چهره‌ی شاه سابق، می‌کوشند نوستالژی ارتش پیش از انقلاب را زنده و «بدیل ملی غیرایدئولوژیک» را القا کنند؛ هرچند نسل کنونی پیوند عاطفی اندکی با آن دارد.
این اقدامات، بخشی از جنگ ادراکی و حمله به حافظه نهادی است که هدف آن تزلزل وفاداری نظامی است، نه لزوماً اقدام میدانی. با وجود استفاده از نمادهای گذشته و شکاف‌های درونی، وفاداری ایدئولوژیک، منافع سیستمی و تهدید خارجی فعلاً انسجام را حفظ کرده‌اند. در نتیجه، احتمال فروپاشی سریع اندک است و ایران وارد مرحله‌ای از بازتعریف و رقابت درونی نظامی شده است.
