مهستان؛ یک روز صبح در فروردین ۵۸ رادیو اعلام کرد بیست و یک تن از وابستگان رژیم پهلوی اعدام شدند! در میان آنها مهندس ریاضی، پرویز نیکخواه، محمود جعفریان، فرخرو پارسا، آزمون و… بودند.
این اعدامها باورنکردنی بود زیرا این افراد اگرچه در آن زمان وزیر یا رئیس دانشگاه و یا روشنفکرانی بودند که به نفع رژیم شاه قلم میزدند ولی در حد خائن و سرکوبگر و در خور اعدام نبودند.
پس از انتشار این خبر ولولهای برپا شد و سیل اعتراضات به راه افتاد. از همه بیشتر مهندس بازرگان در شورای انقلاب اعتراض و شکایت میکرد.
از همین خاطرات بخوانید: خشونتها و اعدامها پس از پیروزی انقلاب (بخش اول)
در بهار ۵۸ آقای مبشری وزیر دادگستری بود. شورای انقلاب در پی اعتراض دولت موقت به من ماموریت داد که اولا مسئله دادگاهها و آرا صادر شده را پیگیری نمایم و ثانیا شکایتهایی را که از درون زندان میرسید، پیگیری نمایم.
در خرداد همان سال بهاتفاق آقای مبشری نزد امام رفتیم و گفتیم، عدالت و انصاف در فرهنگ اسلامی ما باید اصل باشد. مجازاتها باید به تناسب باشد و در مورد تاثیر منفی بیست و یک نفر اعدامی اخیر گفتیم.
امام در یادداشت کوچکی که با خط خود نوشت و امضا نمود یادآور شد: اولاً مجازات اعدام تنها برای کسانیاست که دست در خون مردم داشتهاند یا خیانت و وطنفروشی آنان ثابت و مسلم شده باشد.
ثانیاً حکم اعدام که از طرف قاضی صادر میشود مستقیماً نباید اجرا شود بلکه این حکم باید به کمیته دیگری در مرکز یا قم ارجاع شود و اگر تأیید شد، اجرا شود…
برگرفته از کتاب نیم قرن خاطره و تجربه
خاطرات عزتالله سحابی
