مهستان؛ پس از امضای توافق پاریس، برای آغاز مذاکرات و تشکیل کارگروه‌ها عجله فراوانی از طرف ایران بود، چون در مصوبه ابلاغی مربوط به توافق پاریس تصریح شده بود که دوره مذاکرات و بالطبع تعلیق نباید از شش ماه بیشتر باشد و پس از گذشت شش ماه، مذاکرات چه موفق باشد یا نباشد، فعالیت هسته‌ای باید آغاز شود.
پس از هماهنگی لازم با طرف اروپایی روز ۱۳ دسامبر ۲۰۰۴ برای مذاکره با سه وزیر در بروکسل آغاز شد.
ابتدا به مدت یک ساعت، مذاکره خصوصی با وزرا داشتم و سپس جلسه عمومی شروع شد.
پس از جلسه عمومی، براساس درخواست طرف انگلیسی با جک استراو وزیر امور خارجه انگلیس، هم مذاکره‌ای دوجانبه داشتیم.
بیشتر از این خاطرات بخوانید: قطعنامه نوامبر ۲۰۰۴
مشکل اصلی ما در کارگروه هسته‌ای این بود که بتوانیم اروپا را قانع کنیم و به توافقی برسیم که برای دو طرف قابل قبول باشد.
اما اروپا می‌دانست اگر بدون هماهنگی با آمریکا هر توافقی کند، آمریکایی‌ها زیر بار نمی‌روند. ریاست این گروه بر عهده فرانسوی‌ها بود.
آنها به صراحت گفته بودند که به نحوی باید توافق شود که نظر آمریکا نیز جلب شود.
گویی این موضوع در توانایی اروپایی‌ها نبود و لذا می‌خواستند به نحوی آمریکا را هم وارد کنند.
قبلا هم البرادعی به من گفته بود که بالاخره باید آمریکا به مذاکرات وارد شود تا این پرونده حل شود و اروپا به تنهایی نمی‌تواند کار را فیصله دهد. این مشکل اصلی ما در این کارگروه بود.
برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
