مهستان؛ نزدیک به ۵۰ روز از اعتراضات خونبار دیماه گذشته است. و مطابق با خبرها خانوادههای جانباختگان در شهرهای یکسان ناچار شدند تا در روزهایی جداگانه مراسمچهلم خود را برگزار کنند.
در سال ۵۶ و ۵۷ مراسمات چهلم تبریز برای جانباختگان قم و چهلم یزد برای جانباختگان تبریز، به نوعی در گسترش و تداوم اعتراضات منتهی به انقلاب ۵۷ بسیار کارگر افتاد.
از این رو تلاش برای ممانعت از تکرار چنین اتفاقی برای دولت مستقر امری طبیعی جلوه میکند. اما دانشگاه چند روزی است که در یادبود چهلم جانباختگان پرچم عزایش را بالا برده و تا به امروز هم ادامه داشته است.
طبق خبرها در امیرکبیر پرچم ایران به آتش و اعتراضات به خشونت کشیده شده است. آنچه در دی ماه رقم خورده است چیزی نیست که بسادگی از حافظه جمعی این ملت زدوده شود.
کشتن و ستاندن جان شهروندان در خیابانهای شهر در اجتماعی اعتراضی علیه دولت به هر نحوی و بهر طریقی که باشد، مسئولیت نهایی آن بر دوش دولت فرض میشود.
از این رو گمان آنکه این واقعه به اتمام رسیده است تنها حمل بر جهل عمیقی است که بزودی پیامدهای خود را نشان میدهد.
یک واحد سیاسی در جهان امروز مجموعهی دولت و ملتِ متبوع آن دولت محسوب میشود و آنچه برای این واحد سیاسی در حال رخ دادن است وضعیتی مکدر و فروبسته است وضعیتی که در آن دولت در آستانه جنگی با قدرتمندترین دولت جهان است و ملتش نیز در معرض وضعیتی خشونت آمیز در ابعاد مختلف آن (روحی، روانی، مالی، جانی) هم از داخل و هم از بیرون واقع شده است.
رودرویی دولت و ملت مزبور بر عمق پیچیدگی واقعه افزوده است.
آنچه روشن است افق تاریک این واحد سیاسی است مگر آنکه خردمندان مُلک را مجالی یافته شود جهت برافروختن مشعلی فروزان.
