مهستان؛ عطاالله خرم پس از قطع همکاری با ویگن در سال ۱۳۴۲، کوشش کرد خواننده‌ای مانند او به جامعه هنری معرفی کند و اتفاقا در همان سال با چند خواننده مرد و زن همکاری کرد، اما هیچکدام نتوانستند جایگاه درخوری پیدا کنند، جز یک نفر؛ آذر محبی با نام هنری رامش.
وی از همان ابتدا وارد برنامه گلها شد. همزمان با گذشت چند ماه در فیلم‌های سینمایی، ترانه‌های جدی پاپ و البته کمدی اجرا کرد.
رامش قابلیت عجیبی در اجرای ژانرهای مختلف را داشت. تنها خوانند‌ای بود که با تمامی سبک‌ها و نسل‌های آهنگسازی پاپ، از جمله عطاالله خرم، سورن، زاون، پرویز مقصدی، واروژان، بابک بیات، بابک افشار، شماعی‌زاده، منوچهر و ناصر چشم‌آذر، منفردزاده و فرید زولاند کارهای درخشانی اجرا کرد.
او یک خواننده صرف نبود. بلکه صدای وی دارای تمبر، رنگ، زنگ، درخشندگی، واریته و واریاسیون بود.
برخلاف دیگر خوانندگان پاپ، توانایی بسیار بالایی در اجرای آثار آهنگسازان موسیقی کلاسیک ایرانی داشت. چنانکه گفته شد آغاز کار وی در گلها بود.
بعدها کارهای ارزنده‌ای از آهنگسازان کلاسیک ایرانی مانند همایون خرم، حسینعلی ملاح، خانواده لشگری (جواد، بزرگ، منوچهر و حسن) و حسن یوسف زمانی اجرا کرد.
صدای وی این قابلیت را داشت که با ارکستر سمفونیک کارهای ارزنده‌ای انجام دهد و با آهنگسازان کلاسیکی مانند سیروس شهردار، مصطفی کسروی و به ویژه موسیقی‌دانان بلندنامی چون مرتضی حنانه و فریدون ناصری همکاری کند و افتخار اجرای آثار آنان را داشته باشد.
تقریبا هیچ یک از خوانندگان ایرانی سابقه اجرای آواز با این میزان تنوع در ژانرها و سبک‌های گوناگون در هر دو قلمرو پاپ و کلاسیک ایرانی با آهنگسازان نامدار این حوزه‌ها را ندارد.
رامش عملا از سالهای ابتدایی دهه هفتاد از فعالیت هنری کناره گرفته و در توضیح سکوت هنری خودش گفته بود: «نخواندن من ابتدا اعتراض بود به صدای قدغن زنان در ایران، صدای قدغن خوانندگان زن در سرزمینم، که حتی اجازه خواندن و فریاد درون خود را به گوش‌ها رساندن هم نداشتند. بعد کم‌کم این اعتراض یک عادت شد و با من سال‌ها ماند. حالا به نخواندن عادت دارم، ولی اگر روزی دوباره به ایران بازگشتیم، از ته دل برای همه مردم می‌خوانم.»
بازگشت به وطن و خواندن برای همه مردم ایران، آرزویی بود که در هشتم آذر سال ۱۳۹۹ با خاموشی چراغ عمر رامش، فرجامی نیافت.
در سالگرد درگذشت این هنرمند یکی از کنسرتهای وی که با ارکستر سمفونیک که بیانگر قابلیت صدایی خواننده است در کانال تلگرامی «اخبار مهستان» به محضر مخاطبان گرانقدر تقدیم می‌شود. در این اجرا که در سال ۱۳۵۰ توسط ارکستر سمفونیک رادیو و تلویزیون ایران به رهبری فریدون ناصری انجام شده قطعات پاییز، بهار در خزان، چه شبها، افسانه مگو، دیوانه محبت، دو آئینه اجرا شده‌اند. اهل فن می‌دانند که قابلیت‌های صوتی و تکنیکی یک خواننده در اجرای زنده قابل محک زدن واقعی هستند.
