مهستان؛ خاطرات سیدحسین نصر: مسئله و مشکل دانشگاهها، جایگاهها یا پایگاههایی بود که چپیها یعنی حزب کمونیست شوروی داشتند، نه فقط چپیهای سوسیالیست غرب اروپا.
کمونیستها انتخاب کرده بودند برای اینکه آنجا نفوذ داشته باشند.
این برمیگردد به بعد از ۱۳۲۰ و آن اتفاقاتی که افتاد و آن چهار ساله که خیلی اثر گذاشت در رخنه کردن کمونیستها در دانشگاه تهران، آن وقت دانشگاه دیگری در ایران نبود، بعد پیشهوری دانشگاه تبریز را درست کرد، آنجا هم مدل کار همین بود ولی بیشتر از همه در دانشگاه تهران بود.
اکثریت غیرسیاسی بودند و میشود گفت این دانشجویان غیرسیاسی یک عدهایشان تجددگرا بودند یک عدهشان خیلی متدین بودند ولی در آنوقت یک نوع فعالیت سیاسی اسلامی بطور متشکل به آن صورت وجود نداشت.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: پیشنهاد ریاست دانشگاه اسلامی به علامه طباطبایی
داعیه سیاسی را اقلیتی داشتند که از چندین زمینه مختلف بودند: بعضی افراد ذاتا منتقد اجتماعی هستند یعنی وجدان اجتماعی و عدالتشان قوی است؛ یک عده از معترضین از این نوع دانشجویان بودند.
یک عده گروههایی بودند که بصورت زیر زمینی متشکل بودند، توسط کمونیستها اداره میشدند و یک برنامه خیلی منظمی داشتند و سفارت شوروی رل خیلی مهمی در این کار داشت.
تا هفت هشت سال قبل از انقلاب هم اعتراضات بیشتر جنبه اقتصادی داشت ولی بعد سیاسی شد.
منبع: برگرفته از کتاب حکمت و سیاست
خاطرات دکتر سید حسین نصر
