مهستان؛ آلبر کامو نویسنده الجزایری فرانسوی در نیمه اول قرن بیستم زاده شد و رشد کرد.
در عصر دو جنگ ویرانگر جهانی که حاصلش بیگانگی در جهان و پوچی فراگیر بود.
امپراتوری‌های بزرگ در حال فروپاشی و از دل آن دولت‌ملت‌هایی جدید در حال تولد بودند.
کامو در چنین فضایی در حال شدن بود تا به یکی از بی‌بدیل‌ترین نمایشنامه‌نویس‌ها، رمان‌نویس‌ها و جستارنویس‌های فلسفی قرن بیستم بدل شود.
موضوع اصلی نوشته‌هایش پوچی و بیگانگی انسان قرن بیستم است.
او وجود را در کلیت خود پوچ و پرسش از معنای زندگی را پرسشی لازم برای هر انسانی می‌دانست که بالاخره با آن مواجه می‌شود. سه‌گانه بیگانه، کالیگولا و افسانه سیزیف بیشتر به بیگانگی و پوچی می‌پردازد.
از نظر کامو راه رسیدن به آزادی و بیرون کشیدن انسان از رنج در آن عصر، عصیان است.
طاعون، شهربندان و عصیانگر بیانگر فهم انسان از اندیشه شورش، عصیان علیه وضع موجود و آزادی می‌باشد.
از این رو بسیاری از مفسران، بهترین ترتیب خواندن آثار او را براساس مراحل فکری وی یعنی بیگانگی و پوچی، عصیان و آزادی می‌دانند. تقریبا همه آثارش به فارسی ترجمه و چاپ شده‌اند.
