مهستان؛ روح اله نخعی: زهران ممدانی، نامزد چپگرا، مسلمان و شیعه ۱۲ امامی دمکرات که از حقوق ترنسها و همجنسگرایان هم دفاع میکند، با یهودیان ارتباط برقرار میکند و البته ضدصهیونیست است، برنده انتخابات شهرداری نیویورک شد. درباره پیروزی زهران ممدانی این نکات مهم است.
او شرایط ریاستجمهوری را ندارد و در نتیجه بنا نیست از این لحاظ جاهطلبی داشته باشد یا سرمایهگذاری روی او انجام شود. در عین حال، پیروزی او در نیویورک میتواند گامی رو به جلو و انگیزهبخش برای جریان چپ در آمریکا باشد. موفقیت کارزار او با این فاصله قاطع میتواند بدنه این کارزار را نیز به ادامه مسیر هل دهد.
جریان میانهروی حزب دموکرات در مقابل ممدانی
او برنده انتخابات مقدماتی حزب دموکرات شده بود اما جریان مستقر و میانهروی حزب دموکرات، تا حد زیادی در مقابل او ایستاد. بسیاری از آنها از او حمایت نکردند. حتی بعضی از رقیبش اندرو کومو حمایت کردند، با این که او در انتخابات مقدماتی به ممدانی باخته بود و با خرق عادت، علیرغم شکست، به عنوان نامزد مستقل وارد انتخابات عمومی شده بود.
حتی جمهوریخواهان نیز از کومو حمایت کردند و شخص ترامپ هم وارد شد اما افاقه نکرد. کومو البته چهره بدنامی بود، هم با کارنامه لکهدار در مدیریت کرونا در دوران فرمانداریش و هم با اتهامات آزار جنسی.
واقعیت این است که پیروزی ممدانی، برخلاف پیروزی دیگر نامزدهای دموکرات در روز انتخابات، فقط برای جمهوریخواهان خبر بدی نیست. جریان میانهروی حاکم بر حزب دموکرات هم این نتیجه را نمیپسندیدند و شاید اگر رقیب دموکراتی آبرودارتر از کومو در مقابل ممدانی بود، تلاش جدیتری برای شکست او از سمت خود حزب انجام میشد.
در عین حال، یکی از شعارهای جدی این جریان میانهرو در مقابل چپهای حزب این بود که آنها باید در هر صورت از گزینه حزب حمایت کنند، حرفی که در انتخابات ریاستجمهوری در دفاع از کامالا هریس هم مطرح شد.
تعلل و خودداری قدرتمندان حزب در حمایت از ممدانی، این شعار را برای رقابتهای آینده تضعیف میکند. دموکراتها ممکن است ناچار شوند عطای رأی چپها را به لقایش ببخشند. در این صورت راه بسیار سختی در مقابل جمهوریخواهان خواهند داشت، یا تن به ادامه رشد سهم چپها در حزب بدهند، در سیاستها یا در نامزدها.
بیشتر بخوانید: زهران ممدانی شهردار نیویورک شد؛ پایتخت سرمایهداری در دستان سیاستهای رفاهی
پیروزی زهران ممدانی: نقطه آغاز یک وزن کشی مهمتر در سیاست آمریکا
نیویورک، شهر سختی است. هم حضور گسترده جریانهای ذینفع، هم پیچیدگیهای بزرگترین شهر آمریکا، از این به بعد بر سر راه ممدانی خواهد بود. شخص رئیسجمهور هم در مقابل اوست. این راه ممدانی را پردستانداز میکند. در عین حال اگر در اجرای سیاستهای وعدههایش و راضیکردن بدنه رأی موفق باشد، موفقیت بزرگی حاصل کرده است.
ممدانی بیش از هر چیز با حمایت چپگرایان حزب دمکرات و نیز چپگرایان خارج از حزب به پیروزی رسید. در عین حال، همین قدر که برد او برای این جریان موفقیت مهمی است، ناکامی او نیز میتواند ضربهای جدی باشد؛ خواه ناکامی در مدیریت شهر، خواه در حفظ مواضع سیاسی و شعارهایش.
اگر او نیز مثل برخی دیگر، پس از پیروزی در جریان اصلی دمکراتها هضم شود، آسیبی جدی به خود و جریانش خواهد زد. هر چند فقدان گزینه ریاستجمهوری انگیزه او برای چنین چرخشی را کم میکند.
این اولین انتخابات پس از بازگشت ترامپ به ریاستجمهوری بود. نتایج در این روز، به نفع مخالفان ترامپ پیش رفت. این هم میتواند نقطهای امیدوارکننده برای دمکراتها و چپگرایان و نگرانکننده برای جمهوریخواهان و راستگرایان باشد.
در مجموع، پیروزی زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک، بیش از آن که پایان یک تقابل باشد، نقطه آغاز یک وزنکشی مهمتر در صحنه سیاسی آمریکاست.
از حالا تا انتخابات میاندورهای آمریکا، یک سال فرصت هست. در این یک سال، عملکرد و مواضع او میتوانند، فراتر از جایگاه شهرداری نیویورک و فراتر از سهم یک سیاستمدار ۳۴ ساله، بر روند وقایع اثر بگذارند.
