مهستان؛ مسکن در ایران همچون دماسنج اقتصاد عمل می‌کند چه در بخش ساخت و ساز آن و چه در بخش فروش و اجاره‌اش.
هرگاه که ساخت و ساز از رونق می‌افتد یعنی در دوره‌ی رکود اقتصادی بسر می‌بریم و افزایش‌های سالیانه اجاره بها در ایران بخشی عظیمی از جمعیت را با فشارهای اقتصادی و روانی نشانه می‌رود.
تورم اجاره بها که بتازگی اعلام گردیده در افزایش سالانه خود چیزی بیش از ۳۷ درصد است. اگر چه برخلاف سال‌های ۹۶ تا ۱۴۰۳ برای اولین بار نرخ رشد اجاره بها کمتر از نرخ رشد دستمزد عمومی بوده است ولی باز هم اگر افزایش حداقل دستمزد نسبت به سال پیش را با آن مقایسه کنیم که چیزی حدود ۴۵ درصد بوده است، هرچه بیشتر متوجه اوضاع وخیم اقتصادی خواهیم شد.
هزینه مسکن در تهران چیزی حدود ۵۵ درصد و در جاهای دیگر بطور میانگین ۴۲ درصد از هزینه خانوارها را در برمی‌گیرد که در مقایسه عمومی با دهه ۸۰ که بین ۲۵ تا ۳۰ درصد بوده است نشان‌دهنده افزایش دوبرابری آن در سبد خانوار است.
هزینه‌ای که علیرغم اهمیت بنیادنیش اگرچه همه دولت‌ها را به خود مشغول داشته است اما همچون سایر موارد بحرانی بعنوان مشکلی لاینحل خودنمایی می‌کند.
