مهستان؛ سفر دو روزه ترامپ و همراهانش به چین به پایان رسید و اگرچه او هیئتی بلندپایه از بزرگترین بنگاه‌های اقتصادی آمریکایی را با خود به همراه برده بود و این خود نشانه روشنی از تمایل واشنگتن به گسترش روابط تجاری با پکن است اما هنوز خبر دقیقی از این لشکرکشی اقتصادی ترامپ بدست نیامده و مشخص نیست که چه قرادادها یا تفاهم‌نامه‌هایی بین شرکت‌های دو کشور منعقد گردیده است.
آنچه مشخص است این است که اختلافات این دو غول اقتصادی بر سر مسئله تایوان و بعد از آن وضعیت مبهم ایران و اختلال‌های ایجاد شده در عرضه انرژی، سایه سنگین خود را بر کلیت این سفر افکنده است و علیرغم بکار بردن عبارات کلی و بظاهر مثبتی مبنی بر توافق بر مشارکت سازنده و همکاری‌های پایدار در سه سال آینده و همچنین رقابت تنظیم شده، بنظر می‌رسد که تیم آمریکایی از این سفر ناخشنود است و نتوانسته آنچه را از سیاست چینی‌ها توقع داشته محقق کند.
همچنان‌که آن‌ها علیرغم تاکید چینی‌ها بر حساسیت‌شان پیرامون تایوان، بر استمرار حمایت‌شان از این سرزمین مورد مناقشه گفتند و مقامات تایوان نیز مواضع چین در این زمینه را بشدت محکوم کرده است که بنظر نمی‌رسد بدون هماهنگی با طرف آمریکایی بوده باشد.
ترامپ در میانه راه و هنوز پایش به واشنگتن نرسیده از تکیمل پروژه‌اش در ایران گفته و عنوان کرده است که نمی‌تواند زیاد منتظر ایرانی‌ها بماند و آن‌ها باید توافق را امضا کنند که این خود نیز نشان از آن دارد که طرف چینی بنا نیست ایران را برای یک توافق الزامی با آمریکا تحت فشار بگذارد.
بنابراین به نظر می‌رسد رقابت این دو کشور علیرغم وابستگی‌های شدیدی که به یکدیگر خواهند داشت به مسیر خود ادامه خواهد داد و هر کدام از آن‌ها تلاش خواهد کرد تا سهم موثرتری از آینده اقتصاد را نصیب خود کند.
چین با تنوع بخشی به مولفه‌های اقتصادی خود در زمینه‌های تامین و تولید انرژی تا ورود به بخش‌های نوظهور اقتصاد دیجیتالی و گسترش و تعمیق در حوزه AI در تلاش است تا از تکانه‌های احتمالی این نزاع سرد جدید، خود را مصون بدارد و آمریکا نیز با ادامه سیاست‌هایش مبنی بر تسلط بر منابع و آبراهه‌های جهانی بدنبال کنترل این اژدهای شرقی است که اکنون به نظر می‌رسد بیش از هر زمان دیگری یکه‌تازی آمریکا در جهان را تهدید می‌کند.
بنابراین آمریکا باید به تنهایی مسئله تنگه هرمز و ایران را به سرانجام برساند چه با دور دیگری از زورآزمایی نظامی چه با پذیرش یک دیپلماسی فرسایشی و پیچیده و زمانبر هرچند گذر زمان برای آن‌ها ناخوشایند باشد.
