مهستان؛ پس از انجام اقدامات اولیه، در تاریخ شنبه ۱۳۸۲/۸/۱۷ در وین با البرادعی ملاقات کردم.
در این ملاقات وی گفت: من ناچارم در گزارش خود به این موضوع اشاره کنم که «پرونده هسته‌ای به شورای امنیت اطلاع داده می‌شود» و قاعدتا این مسئله در قطعنامه هم قید خواخد شد.
ما نمی‌توانیم با این همه قصور، پرونده را به شورای امنیت گزارش ندهیم، چون این وظیفه ما است.
من به‌تندی با او برخورد کردم و گفتم اگر چنین کاری انجام شود، بدانید بیانیه تهران لغو و همکاری با آژانس قطع خواهد شد.
بیشتر از همین خاطرات بخوانید: بازرسی های آژانس و چالش‌های پیش رو
گفت ناراحت نشوید! در مورد کشور رومانی نیز چنین عمل کردیم، ما پرونده آن کشور را به شورای امنیت گزارش دادیم، ولی پرونده به شکرای امنیت ارجاع نشد.
مسئله تنها «گزارش» است و نه «ارجاع». من به او گفتم میدانم چه می‌گویید، اما اگر این کار انجام نشود، بیانیه تهران کان‌لم‌یکن تلقی شدهزو همکاری ما با آژانس قطع خواهد شد.
سپس اضافه کردم که سه کشور نیز به مارقول داده‌اند که بحث شورای امنیت به هیچ عنوان مطرح نشود، اما او گفت آنها که نگفتند «اطلاع دادن» هم نباشد.
قولی که به شما داده‌اند، این است که این پرونده به شورای امنیت ارجاع نشود. البته در نهایت پذیرفت که این موضوع را در گزارش خود مطرح نکند.
منبع: برگرفته از کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته‌ای
خاطرات حسن روحانی
