مهستان؛ به‌نظر می‌رسد مقاومت مردم و نیروهای مسلح در شهرهایی مانند خرمشهر، بستان و سوسنگرد موجب شد تا ارتش بعثی برای پیشروی هماهنگ در همه جبهه‌ها در کنار پل کرخه منتظر بماند.
نیروهای ارتش بعثی می‌توانستند با یک گام پیشروی جاده اهواز_اندیمشک را تصرف کنند، ولی مقاومت‌ها در همه جبهه‌ها مانع از تصمیم آنها به ادامه پیشروی از محور پل نادری گردید.
البته سرلشکر عراقی، وفیق السامرایی علت شکست ارتش عراق در این ناحیه را “ناکافی بودن نیروهای مهاجم”، “استقرار یک نیروی قدرتمند و پرتعداد ایرانی در برابر نیروهای عراقی”و”مساعد بودن زمین برای دفاع از دزفول” می‌دانست.
بیشتر بخوانید: جبهه جنوب (بخش سوم)
اشغال دهلران
با پیشروی ارتش عراق به سمت پل نادری، تیپ ۸۴ خرم‌آباد تهدیدی برای عقبه لشکر ۱۰ زرهی عراق به حساب می‌آمد که در اطراف دهلران موضع گرفته بود.
بنابراین در ۱۵ مهر ماه ۵۹ ارتش بعثی به مواضع تیپ ۸۴ در ارتفاعات پیرامون دهلران حمله کرد.
در پی این حمله نیروهای ارتش ایران که حدود ۴ گردان بودند، به ارتفاعات مورمور عقب‌نشینی کردند.
بار دیگر ارتش عراق در روز ۲۱ مهر ماه ۵۹ به شهر دهلران حمله کرد. نیروهای عراقی پس از اشغال دهلران، مردم این شهر و روستاهای اطراف آن را آواره کردند.
برگرفته از کتاب روند جنگ ایران و عراق
حسین علایی
