مهستان؛ ۶ روز پس از پیشروی ارتش عراق، بعضی از ساکنان عربی روستای صالح مشطط به سپاه اطلاع دادند که در محدوده روستای آنها در کنار رودخانه کرخه، فضایی به طول حدود ۸ کیلومتر و به عمق ۳ کیلومتر خالی از نیروهای عراقی است.
این منطقه حد فاصل لشکر ۱ مکانیزه و لشکر ۱۰ زرهی ارتش عراق بود.
روستاییان تعدادی از توپ‌های ضد هوایی ۳۵ میلی‌متری اورلیکن و ۲۳ میلی‌متری نیروی هوایی را به خانه‌های خود آورده و استتار کرده بودند.
این توپ‌ها هنگام تهاجم ارتش عراق به سایت‌های ۴ و ۵ جا مانده بود. سپاه پاسداران دزفول در این منطقه ۷۰ رزمنده را به فرماندهی حمید سلیمی (بعدها به شهادت رسید) مستقر کرد.
سپس در این منطقه خاکریز دفاعی احداث کرد و کم‌کم آن را توسعه داد و در عملیات فتح‌المبین از این محور برای حمله به ارتش عراق استفاده کرد.
بیشتر بخوانید: جبهه جنوب (بخش دوم)
در محدوده سپاه سوم ارتش عراق، در ۵۹/۸/۹ همزمان با تلاش آفندی در آبادان، به لشکر ۱۰ زرهی که با یگان‌های نیروی مخصوص تقویت شده بود، دستور دادند تا با عبور از رودخانه کرخه، شهر دزفول را تصرف کند. این لشکر ۱۰۵ دقیقه آتش تهیه ریخت.
سپس در سرپل نادری در پای پل کرخه، از ساعت ۵ و ۳۰ دقیقه بامداد تا ۱۸ و ۳۰ دقیقه غروب به مدت ۱۳ ساعت مداوم، در شش مرحله و هر با یک یگان تازه‌نفس حمله کرد.
نبردهای تن‌به‌تن بسیاری در خط مقدم اتفاق افتاد و نهایتا لشکر ۱۰ عراق با تحمل حدود ۸۰۰ کشته و ۱۰۰۰ زخمی مجبور به توقف شد و در مناطقی نامناسب زمین‌گیر شد.
در همین روز، حمله لشکر ۱ مکانیزه هم دفع شد. این لشکر در منطقه شوش تک کرده بود.
نیروهای سپاه دزفول از قبل از جنگ در کنار پل نادری مستقر بودند، و بدون داشتن مواضع دفاعی در هنگام حمله ارتش عراق در این ناحیه مقاومت کردند.
به هرحال هیچ‌یک از لشکرهای ۱۰ و ۱ عراق نتوانستند از رودخانه کرخه عبور کنند و اهداف خود را کاملا تامین کنند.
برگرفته از کتاب روند جنگ ایران و عراق
حسین علایی
